Pokrzywa zwyczajna

Rodzina: pokrzywowate.

Występowanie: nieużytki, miejsca zacienione, tereny w pobliżu zarośli, do 1700 m n.p.m.

Części jadalne i okres zbioru: najlepszy czas na zbiór młodych pędów to moment po deszczu, a najlepszy okres to wiosna bądź jesień, po sianokosach. Ze względu na właściwości pokrzywy przed przystąpieniem do zbierania należy się uzbroić w nożyczki i rękawice.

Urtica to pierwotna nazwa łacińska tej rośliny, pochodząca od czasownika urere, „parzyć” , co nawiązuje do jej parzących własności. Nazwa gatunkowa, dioica, odnosi się do rozdzielnopłciowości rośliny: kwiaty męskie i żeńskie występują na różnych roślinach.

Właściwości: ściągające, oczyszczające, moczopędne, przeciwkrwotoczne.

W kuchni: do celów kulinarnych najlepiej nadają się świeże, młode pędy, ponieważ są najdelikatniejsze. Pokrzywę można jeść na surowo, w sałatkach, posiekaną i dodaną do omletów, farszów, zup jarzynowych, zup z jęczmieniem czy risotta albo po prostu ugotowaną jak każde inne warzywo. Może z powodzeniem zastąpić szpinak; jest nawet smaczniejsza, gdyż ma słodkawy posmak. Została ponownie „odkryta” przez amatorów kuchni wegetariańskiej ze względu na wysoką zawartość białka, co sprawia, że podobnie jak soja, może się stać substytutem mięsa.

Inne nazwy polskie: koprywa, kropiewa, parzawica, pokrzywa chyrzawka, pokrzywa dwupienna, pokrzywa parząca, pokrzywa wielka, żgajka.

 

 

Paola Mancini, Sekrety wiejskich ziół. Naturalne receptury, przepisy i inspiracje dietetyczne, wyd. Esprit, Kraków 2015, str. 118

 

 

Sieci społecznościowe

Tagi