Benedyktyński styl życia ODPOWIEDZ cz. 2 o. Włodzimierz Zatorski OSB

Od rozpoznania wewnętrznego dialogu z Bogiem dopiero zaczyna się cała przygoda duchowa. To co było dotąd, nie było prawdziwym życiem. Trzeba się obudzić i zobaczyć, jak mówił ks. Tischner, że w życiu o coś chodzi.

Niezmiernie ważne w życiu duchowym jest uznanie, że wszelkie dobro pochodzi od Boga i Jemu za nie trzeba dziękować. Inaczej łatwo wpadamy w próżną chwałę, którą dobrze widać w postawie faryzeusz z przypowieści o faryzeuszu i celniku w świątyni. Modlił się on:

Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie: zdziercy, niesprawied­liwi, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. 12 Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”. 13 A celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu lecz bił się w piersi, mówiąc: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika!” 14 Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawie­dliwiony, nie tamten: Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony» (Łk 18,11–14).

Próżna chwała prowadzi wprost do pychy – najgorszej z namiętnych myśli, który niweluje wszystko dobre, jakie wcześniej mogliśmy zrobił i do jakiego doszliśmy. Nawet dobro jakie w nas jest, nie jest naszą zasługą, ale jest Bożą łaską. Kiedy uda się nam zrobić dobry uczynek, trzeba wpierw błogosławić Bogu za ten dar. Mając taką świadomość nie będziemy łatwo osądzać innych. Jeżeli w nas ma się dokonać cokolwiek dobrego, to tylko jako odpowiedź na Boże wezwanie. Inaczej mówiąc, tylko nasza współpraca z łaską może przynieść owoce. Sama nasza praca nic nie da, sama łaska też nic nie da. Musimy podjąć współpracę z łaską. Bóg niczego nam nie narzucie, nie odbierze nam wolności, nie zbawi nas na siłę. Bóg nas wzywa, ale sami musimy to wezwanie usłyszeć i na nie odpowiedzieć. Odpowiedź nasza musi być zawsze konkretna, musi wyrazić się konkretną postawą wobec innych i w sposobie zaangażowania w świecie.

39 Gdyśmy więc, bracia, zapytali Pana, kto może zamieszkać w Jego Przybytku, usłyszeliśmy w odpowiedzi, co należy czynić, by w nim zamieszkać. Obyśmy wypełniali obowiązki tego, który tam ma mieszkać! 40 Powinniśmy więc przygotować nasze serca i ciała do walki pod świętym posłuszeństwem przykazaniom Bożym, 41 A gdy coś zbyt trudne będzie dla naszej natury, prośmy wówczas Pana, by kazał łasce swojej przyjść nam z pomocą. 42 Jeśli pragniemy uniknąć kar piekła i osiągnąć życie wieczne, 43 to póki jest jeszcze czas, póki w tym ciele będąc możemy wszystko to wypełniać w świetle ziemskiego życia, 44 śpieszmy się i to tylko czyńmy, co nam przyniesie korzyść na wieczność.

„Róbmy tylko to, co może przynieść korzyść na wieczność” – zatem szkoda czasu na inne rzeczy. Stąd potrzeba tak przeżywać życie, by ono było dla nas miejscem spotykania się z Bogiem na co dzień, czyli „45 Mamy zatem założyć szkołę służby Pańskiej”. Trzeba życie traktować jak szkołę, w której mamy się nauczyć, na czym polega życie, abyśmy umieli je wybrać, bo życie prawdziwe jest dopiero przed nami.

46 Ufamy przy tym, że zakładając ją nie ustanowimy nic surowego ani nazbyt trudnego. 47 Jeśli jednak niekiedy dla naprawienia błędów i zachowania miłości, tam gdzie sprawiedliwość i rozsądek tego wymagają, okażemy się nieco bardziej surowi, 48 nie uciekaj od razu, przejęty strachem, z drogi zbawienia, bo wejść na nią można tylko ciasną bramą.

49 Gdy będziesz postępował naprzód w życiu wspólnym i w wierze, serce ci się rozszerzy i pobiegniesz drogą przykazań Bożych z niewysłowioną słodyczą miłości.

Pan Jezusa nas zachęcał i dawał otuchę słowami:

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. 29 Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. 30 Albowiem słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie (Mt 11,28nn).

To co wydaje się trudne np. prawdomówność staje się łatwe, a to, co wydaje się łatwe np. kłamstwo, doprowadza do uwikłania się w nie i potem ciągle trzeba udowadniać, że jest nie tak, jak jest. Trzeba wkładać ogromny trud w udawadnianie, że białe jest czarne, a czarne białe. Prawdę nie trzeba udowadniać, bo po prostu jest taka, jaka jest. Ks. Józef Tischner powiedział, że „nic tak nie chroni człowieka jak prawda”.

50 Tak nie odstępując nigdy od nauki Pana, w Jego prawdzie wytrwajmy w klasztorze aż do śmierci, abyśmy przez cierpliwość stali się uczestnikami Męki Chrystusowej i zasłużyli na udział w Jego Królestwie.

Na koniec Prologu św. Benedykt postawił tezę, że trzeba zorganizować „szkołę służby Pańskiej”. Tu, gdzie żyjemy, powinno być świadomie wybrane miejscem, gdzie praktykujemy Ewangelię, żyjemy nią i uczymy się życia. Odnosi się to do różnych wymiarów życia: życia w rodzinie, w pracy, w kręgu przyjaciół, w stowarzyszeniach itp., wszędzie mamy tak układać porządek i relacje wzajemne, byśmy się szkolili w życiu Ewangelią. Przede wszystkim poprzez realizację przykazania miłości bliźniego: miłuj bliźniego, jak siebie samego. Aby właściwie kochać bliźniego, sami dla siebie musimy robić dobrze to, co daje nam dobro najlepszym rozumieniu tzn. prawdziwe życie. Tylko wówczas będziemy mogli starać się o życie dla innych, będziemy mogli dawać o nim świadectwo i nim się dzielić. Warunkiem jest to, że sami musimy wiedzieć, że jesteśmy uczniami w szkole życia, uczniami a nie mistrzami.

W Prologu zawarta jest zasadnicza myśl odnosząca się do życia monastycznego. Jego mądrością jest praktyka tak ułożona, „aby we wszystkim był Bóg uwielbiony”, abyśmy we wszystkich wymiarach życia mieli sposobność otwierać się na Boga i Jego wezwanie do pełni życia.

O. Włodzimierz Zatorski OSB

Autor

 

O. Włodzimierz Zatorski OSB - mnich z Opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Urodzony w 1953 r. Do klasztoru wstąpił po ukończeniu fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1980 r. Uroczystą profesję złożył w 1984 r., a w 1987 r. został wyświęcony na kapłana. W latach 1991–2007 dyrektor Wydawnictwa Benedyktynów TYNIEC. Był przeorem i magistrem nowicjatu. Obecnie szafarz klasztorny, opiekun oblatów i rekolekcjonista.

Dotychczas opublikował: Przebaczenie (1996), Kiedy mówimy „Ojcze nasz…” (1999), Usłyszeć słowo Boże (1999), Przewodniczka wiary (2001), Psalmy – szkoła mądrości (2004), Od bogów pogańskich do Boga żywego (2004) – wywiad z prof. Anną Świderkówną, Otworzyć serce (2005),Droga człowieka (2006), Milczeć, aby usłyszeć (2007), Pokora (2008), Kto pragnie szczęścia(2008), Tyniecka droga krzyżowa (2008), Dziesięciokrąg (2009), Rozważania liturgiczne na każdy dzień. T. 1: Adwent i okres Bożego Narodzenia (2009), T. 2a: Wielki Post (2010), T. 2b: Okres wielkanocny (2011), T. 3: Okres zwykły 1–11 (2010) , T. 4: Okres zwykły 12–23 (2010), T. 5: Okres zwykły 24–34 (2010), Acedia dziś (2010), Boże miłosierdzie (2011), Ład i pokój (2011), Osiem duchów zła (2012), Po owocach poznacie (2012), Prawda w życiu człowieka (2013),  Po obu stronach rzeki (2013),  Słowo wcielone (2014), Jesteśmy ludźmi i nie wiemy, kim jesteśmy (2015).

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi