Bluszcz potrafi rozkładać i niszczyć tłuszcze

Zastosowanie medyczne bluszczu zmieniało się. w starożytności liśćmi bluszczu leczono rany, kwiatami biegunki, a owocostanami niepłodność. wczasach nowożytnych zaczęto stosować wyciągi z liści jako leki wykrztuśne, rozkurczające i przeciwgrzybiczne. Analizy fitochemiczne potwierdziły zasadność takiego zastosowania, bowiem w liściach bluszczu odkryto saponiny triterpenowe (związki te drażnią błony śluzowe, wywołując zwiększone wydzielanie śluzu i efekty wykrztuśny, ponadto działają przeciwzapalnie) w ilości nawet 5%, a także sterole,flawonoidy, kwasy fenolowe, olejek i inne mniej ważne składniki. Na rynku farmaceutycznym znajduje się szereg preparatów wykrztuśnych zawierających ten surowiec zielarski. Jest on także składnikiem wielu kosmetyków do zwalczania cellulitu i nadmiaru podskórnej tkanki tłuszczowej.

Bluszcz potrafi rozkładać i niszczyć tłuszcze, poprawia właściwości reologiczne krwi.

Właśnie ze względu na takie specyficzne działanie, trudne do uzyskania przy pomocy leków syntetycznych, stosuje się go w leczeniu tak zwanej nadlepkości krwi.

Mechanizm jego działania jest jeszcze bardziej skuteczny w przypadku zmian zwyrodnieniowych ścianek naczyń, co jest charakterystyczne dla miażdżycy.

Żaden składnik rośliny nie powinien być stosowany w postaci świeżej, lecz po wysuszeniu, aby uniknąć podrażnień.

Przyrządzamy odwar z 1-2 gramów bluszczu i ¼ litra wody. Pijemy jedną lub dwie filiżanki dziennie.

 

 

Giuseppe Bertelli Motta, „Lecznicze rośliny Biblii”, Wydawnictwo Esprit, Kraków 2016

Sieci społecznościowe

Tagi