Bluszczyk kurdybanek na trądzik i oparzenia

Bluszczyk kurdybanek to roślina wieloletnia z rodziny jasnotowaych, występująca w całej Europie, pospolita w Polsce w wilgotnych zaroślach, przydrożach i na łąkach.

Do celów leczniczych zbiera się nadziemne, górne części pędów w okresie zakwitania od kwietnia do czerwca i suszy rozłożone cienką warstwą w miejscach zacienionych i przewiewnych. Surowcem leczniczym jest ziele bluszczyka.

Napary i odwary z ziela bluszczyka pobudzają wydzielanie soków trawiennych i zwiększają dzięki temu łaknienie. Poprawiają procesy trawienia i sprawność przyswajania pokarmów. W wyniku tego działają ogólnie wzmacniająco. Przetwory z ziela bluszczyka zwiększają wydzielanie żółci i ułatwiają jej przepływ do dwunastnicy, zapobiegają zastojom w pęcherzyku i zmniejszają możliwość powstawania kamieni żółciowych. Żółć wytwarzana w czasie kuracji przetworami z bluszczyka zawiera więcej kwasu chenodezoksycholowego, który jest uznawany za jeden z najskuteczniejszych związków hamujących tworzenie kamieni cholesterolowych i ułatwiających ich rozpuszczanie.

Już dawno stwierdzono, że ziele bluszczyka wykazuje działanie przeciwzapalne i regenerujące na błony śluzowe przewodu pokarmowego, dróg moczowych i dróg oddechowych. Zwiększa też ich odporność i wiąże toksyczne produkty przemiany materii.

Z uwagi na obecność garbników przetwory z ziela bluszczyka podawane wewnętrznie działają łagodnie ściągające i przeciwbiegunkowe, natomiast stosowane zewnętrznie - ściągająco, przeciwzapalnie, bakteriobójczo i grzybobójczo.

Wyciągi wodne z ziela bluszczyka stosuje się wewnętrznie głównie w kamicy żółciowej i stanach zapalnych dróg żółciowych, w stanach nieżytowych przewodu pokarmowego i niedostatecznym wydzielaniu soków trawiennych. Celowe jest łączenie ziela bluszczyka z innymi surowcami o działaniu odtruwającym, żółciopędnym i poprawiającym trawienie.

Zewnętrznie stosuje się przetwory z ziela bluszczyka do okładów i przemywań w trądziku pospolitym, zapaleniu i świądzie skóry, oparzeniach I stopnia, także do płukania jamy ustnej i gardła, przemywania przewodów nosowych i do kąpieli w bólach reumatycznych i dnawych. Dobrze jest dodawać do odwaru kwiaty rumianku, liście szałwii lub ziele macierzanki.

Odwar z bluszczyka: 1 łyżkę ziela bluszczyka wsypać do 1-1i1/2 szklanki wody ciepłej, zagotować i gotować na małym ogniu pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić po 1/2 szklanki 2-3 razy dziennie na 30 min przed posiłkiem jako środek żółciopędny i poprawiający trawienie. Zewnętrznie używać do przemywań, okładów i płukania w chorobach skóry i błon śluzowych.

Zioła przeciwkaszlowe: zmieszać równe ilości ziela bluszczyka, liści szałwii i korzeni arcydzięgla. Zalać 1 łyżkę dobrze rozdrobnionych ziół w termosie 1i 1/2 szklanki wody wrzącej i pozostawić pod zamknięciem 1 godz. Przecedzić i pić 1/3-1/2 szklanki 3 razy dziennie jako środek przeciwkaszlowy. Napar ten może służyć do płukania gardła i jamy ustnej oraz przewodów nosowych w mało nasilonym nieżycie.

Zioła w schorzeniach uszu: zmieszać po 2 części ziela bluszczyka i ziela krwawnika oraz po 1 części liści szałwii i zgniecionych owoców anyżu (lub kopru włoskiego), zalać 1/2 łyżki tych ziół 2/3 szklanki wody wrzącej i pod przykryciem pozostawić na 30 min. Przecedzić i użyć do płukania ucha zewnętrznego i błony bębenkowej w stanach zapalnych.

 

 

Źródło: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa

Sieci społecznościowe

Tagi