BUDOWAĆ NA TYM, CZYM ŻYJEMY o. Włodzimierz Zatorski OSB

Podane dotychczas zasady odnoszą się do wszystkich ludzi, niezależnie od tego, czy są liderami, czy zwykłymi pracownikami, czy np. zajmującymi się prowadzeniem domu, artystami, ludźmi chorymi czy emerytami. Kiedy chcemy mówić o budowaniu duchowości konkretnych ludzi w ich zaangażowaniu w świecie, to trzeba to zaangażowanie uwzględnić. Przy czym warto pamiętać, że nasze zaangażowanie w świecie jest wielorakie. Jeżeli żyjemy w rodzinie i pracujemy, to oba te wymiary życia mają odmienne sposoby zaangażowania. W życiu rodzinnym jesteśmy ojcami, matkami, mężami czy żonami, a także synami lub córkami oraz braćmi lub siostrami itd. Za każdym z tych określeń stoi bardzo konkretna relacja z innymi i każda relacja jest inna i wiąże się z innymi obowiązkami oraz odpowiedzialnością, a te zazwyczaj jeszcze zmieniają się w kolejnych latach życia. Zupełnie inne relacje i związane z tym obowiązki pojawiają się w pracy, ale także np. w więziach sąsiedzkich, w kręgu przyjaciół, w społeczności lokalnej itd. W związku z tymi różnymi relacjami i rolami społecznymi pojawiają się różne wymiary naszej duchowości. W każdym z tych wymiarów musimy uwzględniać prawdę tych relacji. Nie można się ich uczyć „na sucho”,  czyli teoretycznie lub np. w innych relacjach. Można się ich uczyć w samych relacjach, mając świadomość istniejących zasad i norm odnośnie do tych relacji, jakie wynikają z tradycji, ale jednocześnie będąc w samych relacjach otwartym i wrażliwym na owoce, jakie przynoszą nasze działania i same postawy. Jednym słowem naszą duchowość prawdziwą możemy budować na tym, czym się na co dzień zajmujemy. Nie jest to praca nad ewentualnym występem, jak np. aktora na scenie, ale praca nad tym, co jest naszą codziennością, zwykłymi zajęciami i obowiązkami podejmowanymi z pełną odpowiedzialnością i starannością w świadomości, że robiąc to wszystko jednocześnie określamy siebie i to, kim jesteśmy. Jeżeli odnosi się to do matki, to jej prawdziwe życie jako matki polega na właściwie podejmowanej trosce o dzieci i ich wychowaniu. I to, że będzie ona np. wspaniałą księgową w pracy, nie daje jej żadnego wsparcia w tym, by była dobrą matką. Tego może się uczyć jedynie będąc matką i podejmując obowiązki matki. Oczywiście będąc dobrą matką, nie musi być od razu dobrą księgową.

Istnieje oczywiście ogólna kultura i osobowa dojrzałość do podejmowania obowiązków niezależnie od tego, jakiego rodzaju one są. I taka dojrzałość przekłada się na właściwe podejmowanie zadań oraz tym samym budowanie właściwej duchowości w różnych dziedzinach. Niemniej każda z nich charakteryzuje się innymi relacjami osobowymi, które są kluczowe dla duchowości i dlatego trzeba w inny sposób realizować ogólną zasadę „życia dla”, która jedynie potrafi dać nam pełnię życia na miarę, na jaką ten rodzaj relacji pozwala.

Podkreślam, że musimy budować naszą duchowość na naszej codzienności, gdyż w niej jesteśmy najbardziej prawdziwi. Kiedy podejmujemy jakieś wyjątkowe dla nas zadanie, przygotowujemy się do niego w sposób szczególny i staramy się realizować określony plan, z góry przyjęty. Nie jesteśmy wówczas tym, kim naprawdę jesteśmy. Nasz występ się kończy, a życie toczy się dalej w naszej codzienności. Dlatego prawdziwego życia nie da się budować na specjalnych działaniach, na „występach” pojawiających się w naszym życiu. Jest jednak także prawdą, że szczególne sytuacje wydobywają prawdę o nas, jednak dokonuje się to wówczas, gdy taka sytuacja nie jest przygotowana i potem grana, ale zaskakuje nas i wymusza niekonwencjonalne, nierutynowe zachowanie. Jest to jednak coś innego niż „występ”. 

O. Włodzimierz Zatorski OSB

Autor

 

O. Włodzimierz Zatorski OSB - mnich z Opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Urodzony w 1953 r. Do klasztoru wstąpił po ukończeniu fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1980 r. Uroczystą profesję złożył w 1984 r., a w 1987 r. został wyświęcony na kapłana. W latach 1991–2007 dyrektor Wydawnictwa Benedyktynów TYNIEC. Był przeorem i magistrem nowicjatu. Obecnie szafarz klasztorny, opiekun oblatów i rekolekcjonista.

Dotychczas opublikował: Przebaczenie (1996), Kiedy mówimy „Ojcze nasz…” (1999), Usłyszeć słowo Boże (1999), Przewodniczka wiary (2001), Psalmy – szkoła mądrości (2004), Od bogów pogańskich do Boga żywego (2004) – wywiad z prof. Anną Świderkówną, Otworzyć serce (2005),Droga człowieka (2006), Milczeć, aby usłyszeć (2007), Pokora (2008), Kto pragnie szczęścia(2008), Tyniecka droga krzyżowa (2008), Dziesięciokrąg (2009), Rozważania liturgiczne na każdy dzień. T. 1: Adwent i okres Bożego Narodzenia (2009), T. 2a: Wielki Post (2010), T. 2b: Okres wielkanocny (2011), T. 3: Okres zwykły 1–11 (2010) , T. 4: Okres zwykły 12–23 (2010), T. 5: Okres zwykły 24–34 (2010), Acedia dziś (2010), Boże miłosierdzie (2011), Ład i pokój (2011), Osiem duchów zła (2012), Po owocach poznacie (2012), Prawda w życiu człowieka (2013),  Po obu stronach rzeki (2013),  Słowo wcielone (2014), Jesteśmy ludźmi i nie wiemy, kim jesteśmy (2015).

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi