Drogocenna dawka dopaminy

Szafran uprawny to bylina z rodziny kosaćcowatych wyrastająca z kulistej bulwy o brązowoczerwonej barwie. Wywodzi się ze Wschodu; przypuszcza się, że został przywieziony i początkowo był uprawiany w Apeninach, w okolicach Ascoli, a następnie rozprzestrzenił się na Sycylii, a Apulii, Kalabrii i Abruzji.

Jako przyprawę wykorzystuje się wyłącznie znamiona z częścią słupka, dlatego szafran osiąga tak wysoką cenę na rynkach handlowych.

Szafran ma właściwości spazmolityczne, uśmierzające, narkotyczne i wykrztuśne; reguluje też menstruację. Wpływa na podwyższenie stężenia dopaminy i serotoniny , co powoduje poprawę nastroju. Jest składnikiem nalewki z opium.

Można go podawać jako napar, w formie sproszkowanej lub jako nalewkę, aby wywołać menstruację, w dolegliwościach żołądkowych oraz w celu złagodzenia bólów kurczowych.

Wskazany do użytku zewnętrznego w połączeniu z kataplazmami z lnu.

0,2-3 gramy szafranu parzyć w 100 mililitrach wody przez 20 minut; nalewka w ilości od 5-20 gramów dziennie. W postaci sproszkowanej wystarczy 0,2-2 gramy na dzień.

We Włoszech, ale nie tylko, bardzo popularne jest danie risotto alla milanese, dobrze przyprawione zmielonym szafranem.

Surowcem leczniczym jest w przypadku szafranu uprawnego znamię słupka (Stigma Croci) zbierane podczas kwitnienia i – według dawnych metod produkcji – szybko suszone nad rozżarzonym węglem. Dzięki olejkowi, żółtemu barwnikowi krocynie, karotenoidom i witaminom, głównie z grupy B, surowiec znalazł zastosowanie lecznicze. Wyciągi z niego obniżają ciśnienie krwi, działają przeciwskurczowo i obniżają poziom cholesterolu we krwi. Jest to środek ludowy, od dawna nie stosowany w medycynie oficjalnej, a zachowujący znaczenie jedynie jako przyprawa.

 

Źródło: Giuseppe Bertelli Motta, „Lecznicze rośliny Biblii”, Wydawnictwo Esprit, Kraków 2016

Sieci społecznościowe

Tagi