HARMONIA ŻYCIA TU I W BOGU o. Włodzimierz Zatorski OSB

Dotychczas mówiliśmy o pewnych naturalnych zbieżnościach istniejących w samym zaangażowaniu lidera i tym, co jest istotne w życiu duchowym. Jednak nie wystarczy samo humanistyczne zaangażowanie, aby wysiłek przyniósł wymiar ostateczny, choć, co jest niezmiernie ważne, więź z Bogiem i udział w Jego królestwie nie wynika z naszej deklaracji ideowej, z formalnie przyjętej wiary, ale konkretnego zaangażowania w miłość. Istotą duchowego wzrastania jest autentyczna więź osobowa, która musi się wyrazić czynem. Warto sobie uświadomić, że wiara w Biblii nie oznacza deklaracji ideowej, uznania w rozumie za prawdę dogmatów wiary, ale zawierzenie Bogu, żywą więź osobową. To zdecydowanie podkreśla św. Jakub w swoim liście:

l4 Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy [sama] wiara zdoła go zbawić? 15 Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im: «Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!» – a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała – to na co się to przyda? 17 Tak też i wiara, jeśli nie by­łaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. 18 Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę na podstawie moich uczynków. 19 Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz – lecz także i złe duchy wierzą i drżą (Jk 2,14–19).

Pozornie przeciwną tezę głosi św. Paweł:

8 Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: 9 nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił (Ef 2,8–9).

Jednak trzeba wiedzieć, że św. Paweł przez uczynki rozumie formalne wypełnianie przepisów Prawa:

16 A jednak przeświadczeni, że człowiek osiąga usprawiedliwienie nie przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków, lecz jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa, my właśnie uwierzyliśmy w Chrystusa Jezusa, by osiągnąć usprawiedliwienie z wiary w Chrystusa, a nie przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków, jako że przez wypełnianie Prawa za pomocą uczynków nikt nie osiągnie usprawiedliwienia (Ga 2,16).

W ten sposób zarówno św. Paweł, jak i św. Jakub mówią o konieczności autentycznej wiary, która z jednej strony polega na żywej więzi z Bogiem, ale jednocześnie wyraża się postawą człowieka w jego relacji do innych ludzi. Wydaje się, że kluczowym tekstem jest wypowiedź samego Pana Jezusa, który mówiąc o sądzie ostatecznym, podaje jedno kryterium zbawienia – miłosierdzie okazane innym:

31 Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. 32 I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. 33 Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. 34 Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata!

35 Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
36 byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.

37 Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? 38 Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? 39 Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?” 40 A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,31–40).

W dalszej części Pan Jezus mówi o tych po lewej stronie, którzy nie wykazali się gestem miłosierdzia i dlatego zostali odrzuceni. W ten sposób Pan Jezus podkreślił, jak ważna jest konkretna postawa wobec innych. Później św. Jan w liście napisał jednoznacznie:

7 Umiłowani, miłujmy się wzajemnie,
ponieważ miłość jest z Boga,
a każdy, kto miłuje,
narodził się z Boga i zna Boga.
8 Kto nie miłuje, nie zna Boga,
bo Bóg jest miłością…
11 Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował
to i my winniśmy się wzajemnie miłować.
12 Nikt nigdy Boga nie oglądał.
Jeżeli miłujemy się wzajemnie,
Bóg trwa w nas
i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.
13 Poznajemy, że my trwamy w Nim,
a On w nas,
bo udzielił nam ze swego Ducha...
16 Myśmy poznali i uwierzyli miłości,
jaką Bóg ma ku nam.
Bóg jest miłością:
kto trwa w miłości, trwa w Bogu,
a Bóg trwa w nim (1 J 4,7–8.11–13.16).

Zauważmy, że w tych tekstach, tak bardzo istotnych, nie ma mowy ani o modlitwie, ani o akcie wiary rozumianym jako deklaracja przynależności do wspólnoty chrześcijańskiej, ani np. o wysiłku ascetycznym. Można więc byłoby sądzić, że nie są one w życiu istotne albo są po prostu drugorzędne. Byłby to jednak zbyt uproszczony wniosek, który nie bierze po uwagę innych teksty z Ewangelii i co jest niezmiernie ważne, nie bierze pod uwagę naszej realnej kondycji. Do tej kondycji należy tajemnica nieprawości w nas, która powoduje, że nie przychodzi nam łatwo robić tego co dobre, a narzuca się nam bardzo mocno zło. O tej mrocznej tajemnicy ukrytej w nas Pismo Święte nam bardzo często przypomina. Może najbardziej precyzyjnie i jednoznacznie pisze o tym św. Paweł w Liście do Rzymian w 7. rozdziale. Właściwie trzeba by przytoczyć cały ten tekst, ale przeczytajmy jedynie jego zakończenie:

18 Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać – nie. 19 Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię właśnie zło, którego nie chcę. 20 Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, ale grzech, który we mnie mieszka. 21 A zatem stwierdzam w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro, narzuca mi się zło. 22 Albowiem wewnętrzny człowiek [we mnie] ma upodobanie zgodne z Prawem Bożym. 23 W członkach zaś moich spostrzegam prawo inne, które toczy walkę z prawem mojego umysłu i bierze mnie w niewolę pod prawo grzechu mieszkającego w moich członkach. 24 Nieszczę­sny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, [co wiedzie ku] tej śmierci? 25 Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego! Tak więc umysłem służę Prawu Bożemu, ciałem zaś – prawu grzechu (Rz 7,18–25).

Bardzo wyraźnym przejawem tej prawdy jest to, że bardzo wielu ludzi jest na tyle nastawionych na realizację nurtujących w nich namiętności, które św. Jan streszcza w trzech: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia (1J 2,16), że całkowicie zapominają o innych. Szczególnie mocna jest pożądliwość oczu, która oznacza żądzę posiadania zarówno materialnego, jak i zdobywania honorów, tytułów i wszelkich dóbr, które nas wyróżniają spośród innych. W odniesieniu do majątku bardzo bolesne jest to w rodzinach, np. w sporach o spadek po przodkach. Okazuje się, że jeżeli wchodzą w grę pieniądze, nie liczą się żadne więzi rodzinne, a często nawet zwykła uczciwość! Siła namiętności w nas (chęć posiadania, żądza władzy i sławy) jest tak potężna, że nie jesteśmy w stanie sami sobie z nią poradzić. Dlatego w ostatnim  zdaniu przytoczonego fragmentu Listu do Rzymian św. Paweł wskazuje konieczność szukania pomocy u Chrystusa. Zaraz po tych słowach św. Paweł pisze:

1 Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia. 2 Albowiem prawo Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, wyzwoliło cię spod prawa grzechu i śmierci (Rz 8,1–2).

Ratunkiem dla nas jest trwanie w Chrystusie.

O. Włodzimierz Zatorski OSB

Autor

 

O. Włodzimierz Zatorski OSB - mnich z Opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Urodzony w 1953 r. Do klasztoru wstąpił po ukończeniu fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1980 r. Uroczystą profesję złożył w 1984 r., a w 1987 r. został wyświęcony na kapłana. W latach 1991–2007 dyrektor Wydawnictwa Benedyktynów TYNIEC. Był przeorem i magistrem nowicjatu. Obecnie szafarz klasztorny, opiekun oblatów i rekolekcjonista.

Dotychczas opublikował: Przebaczenie (1996), Kiedy mówimy „Ojcze nasz…” (1999), Usłyszeć słowo Boże (1999), Przewodniczka wiary (2001), Psalmy – szkoła mądrości (2004), Od bogów pogańskich do Boga żywego (2004) – wywiad z prof. Anną Świderkówną, Otworzyć serce (2005),Droga człowieka (2006), Milczeć, aby usłyszeć (2007), Pokora (2008), Kto pragnie szczęścia(2008), Tyniecka droga krzyżowa (2008), Dziesięciokrąg (2009), Rozważania liturgiczne na każdy dzień. T. 1: Adwent i okres Bożego Narodzenia (2009), T. 2a: Wielki Post (2010), T. 2b: Okres wielkanocny (2011), T. 3: Okres zwykły 1–11 (2010) , T. 4: Okres zwykły 12–23 (2010), T. 5: Okres zwykły 24–34 (2010), Acedia dziś (2010), Boże miłosierdzie (2011), Ład i pokój (2011), Osiem duchów zła (2012), Po owocach poznacie (2012), Prawda w życiu człowieka (2013),  Po obu stronach rzeki (2013),  Słowo wcielone (2014), Jesteśmy ludźmi i nie wiemy, kim jesteśmy (2015).

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi