Imbir lekarski prof. Elżbieta Pisulewska

Imbir lekarski (Zingiber officinale) z rodziny imbirowatych (Zingiberaceae) to jedna z najstarszych przypraw używana przez Hindusów. Obecnie nie spotyka się jej w stanie dzikim, a uprawiana jest przede wszystkim w krajach tropikalnychi w Australii. Kłącze imbiru jest poziome, podzielone na bulwowate człony. Łodyga pozorna do 1m wysokości, złożona ze ściśle zamkniętych pochew liściowych lub pędów kwiatostanowych wysokości do 25cm. Liście ułożone są naprzemianlegle, całobrzegie, lancetowate. Kwiaty osadzone są pojedynczo w pachwinach przykwiatków, grzbieciśte, żółte lub białe z purpurowymi prążkami. Owocem jest torebka (imbir uprawiany nie zawiązuje owoców), rozmnażanie za pomocą kawałków kłącza. Zbiór przeprowadza się po upływie 6-10 miesięcy od obsadzenia plantacji, plony suchego imbiru na Jamajce wynoszą około 1kg/ha. Imbir działa korzystnie na:

  1. Układ trawienia (łagodzi bóle żołądkowe, wzmaga apetyt, zapobiega mdłościom, dezynfekuje jamę ustna),
  2. Pomaga w przeziębieniach i kaszlu
  3. Pobudza system odpornościowy,
  4. Podnosi poziom testosteronu.

 

 

Elżbieta Pisulewska, Tajemnice ziół zastosowanie w żywności, żywieniu, dietetyce i kosmetologii, Krakowska Wyższa Szkoła Promocji i Zdrowia, Kraków 2016, str. 159

 

prof. zw. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska

Autor

prof. zw. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska – pracuje na Wydziale Rolniczo-Ekonomicznym Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie. Prowadzi badania dotyczące technologii uprawy roślin zbożowych, strączkowych, oleistych i zielarskich oraz jakości uzyskanych plonów. Badania nad roślinami zielarskimi dotyczą zarówno plantacji produkcyjnych gatunków przyprawowych i leczniczych, jak i sposobu wykorzystania surowców. Jest autorem lub współautorem ponad 200 pozycji wydanych drukiem. Przebywała na stażach naukowych w Anglii, Irlandii i Holandii. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Agronomicznego oraz Polskiego Towarzystwa Technologów Żywności.

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi