Koniczyna łagodzi objawy dusznicy

Koniczyna łąkowa to bylina z rodziny Motylkowatych (Papilionaceae), występująca w Europie na żyznych łąkach i trawnikach. Od XVIII w. wprowadzona do uprawy jako ważna roślina pastewna. W Polsce od dawna jest uprawiana, zwłaszcza na glebach żyznych, pod nazwą koniczyny czerwonej.

Do celów leczniczych zbiera się od maja do września rozwinięte główki kwiatowe wraz z szypułką długości około 7 cm i górnymi liśćmi i suszy na powietrzu w przewiewnym miejscu lub suszarni ogrzewanej Niekiedy zbiera się również same główki kwiatowe, bez szypułek i liści.

Przetwory z koniczyny działają moczopędnie i wykrztuśnie, zmniejszają stan zapalny oskrzeli i objawy dusznicy. Wyciągi wodne pobudzają czynność wątroby i pęcherzyka żółciowego, regulują czynności przewodu pokarmowego, ułatwiają wypróżnienia i poprawiają apetyt. Zewnętrznie działają przeciwświądowo, przeciwbólowe i przeciwzapalnie.

Przetwory z koniczyny, stosowane w zalecanych dawkach, nie wywołują objawów szkodliwych.

Odwary z ziela i kwiatów koniczyny czerwonej stosuje się w zaburzeniach pokarmowych, zaparciach i braku apetytu, również jako słaby środek moczopędny. Ponadto jako środek wykrztuśny w nieżytach górnych dróg oddechowych. Zewnętrznie do płukania w nieżycie jamy ustnej i gardła, a w postaci okładów i kąpieli - w świądzie skóry, niezbyt rozległych oparzeniach I i II stopnia, trudno gojących się ranach i ropniach.

Odwar z koniczyny: 21/2 łyżki rozdrobnionego ziela koniczyny zalać 3 szklankami wody gorącej, postawić pod przykryciem na parze na 15-20 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 2/3 szklanki 3 razy dziennie na 1 godz. przed jedzeniem w braku apetytu, zaparciach, skąpym wydalaniu moczu, a także w nieżytach górnych dróg oddechowych. Zewnętrznie stosować do płukania w nieżytach jamy ustnej i gardła oraz do okładów w świądzie skóry, oparzeniach i trudno gojących się ranach.

Nalewka na koniczynie: do 500 ml alkoholu 40-procentowego dodać 30 g sproszkowanego ziela koniczyny, 10 g ziela rdestu ptasiego i 10 g ziela nostrzyka. Pozostawić w zamkniętym naczyniu przez 10 dni, często wstrząsając. Przecedzić i przesączyć przez watę. Pić po 20 ml przed obiadem lub przed snem, w miarę potrzeby po rozcieńczeniu wodą lub sokiem owocowym, przez 3 miesiące, potem kurację przerwać na 10 dni i rozpocząć następny cykl. Kurację prowadzić w miażdżycy naczyń z normalnym ciśnieniem tętniczym, z objawami bólu głowy i szumu w uszach. Konieczne jest jednoczesne przestrzeganie odpowiedniej diety.

Zioła moczopędne z koniczyną: zmieszać po 30 g ziela koniczyny i liści brzozy oraz po 20 g ziela skrzypu i kłączy perzu. Do termosu wsypać 21/2 łyżki ziół, zalać je 3 1/2 szklanki wody wrzącej, termos zamknąć i odstawić na 1 godz. Wypić w ciągu dnia w 3-4 porcjach między posiłkami przy skąpym wydalaniu moczu, przewlekłej lecz mało nasilonej niewydolności nerek, pomocniczo w kamicy moczowej, szczawianowej i fosforanowej oraz w dolegliwościach gośćcowych i skazie moczanowej, a także w niektórych objawach skórnych, spowodowanych nadmierną ilością szkodliwych metabolitów we krwi.

Kąpiel przeciwświądowa: zmieszać 100 g ziela koniczyny z 50 g kwiatów lipy i 50 % ziela krwawnika. Całość zalać 3 l wody ciepłej, ogrzewać powoli pod przykryciem do wrzenia i odstawić na 5 min. Przecedzić do wanny. Pozostałe zioła umieścić w woreczku płóciennym, zawiązać i przenieść do wanny wypełnionej wodą o temp. 37-39°C do 1/3 pojemności. Czas kąpieli 10-15 min. Stosować 1-2 razy tygodniowo w świądzie skóry, wyprysku, trądziku, stanach zapalnych, bliznach pooperacyjnych, wynaczynieniach podskórnych, obrzękach po kontuzjach, stłuczeniach mięśni oraz dla uodpornienia skóry.

Podaną wyżej mieszankę ziołową można stosować także do kąpieli częściowych, np. nóg lub mycia głowy w skłonnościach do łupieżu, łojotoku i nadmiernym wypadaniu włosów.

 

Źródło: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa.

 

Sieci społecznościowe

Tagi