Kukurydza na problemy z układem moczowym

Kukurydza zwyczajna to roślina jednoroczna z rodziny wiechlinowatych, występująca w stanie naturalnym w Ameryce Środkowej i Południowej, wprowadzona do uprawy parę tysięcy lat temu i obecnie uprawiana jako roślina zbożowa w cieplejszej strefie klimatu umiarkowanego oraz w klimacie gorącym.

Do celów leczniczych zbiera się w lipcu i sierpniu znamiona ze słupkami żeńskich kwiatów i suszy w suszarniach naturalnych w cieniu i przewiewie. Surowcem jest znamię kukurydzy.

Wyciągi ze znamion kukurydzy obniżają napięcie mięśni gładkich dróg moczowych i nieznacznie pobudzają wydalanie moczu. Zwiększają jednak wyraźnie ilość usuwanych tą drogą moczanów, fosforanów i szczawianów. Wykazują również swoiste działanie przeciwzapalne na drogi moczowe, a zwłaszcza na pęcherz. Ponadto wywierają korzystny wpływ na wątrobę i zwiększają nieznacznie wytwarzanie żółci. Zmniejszają przy tym napięcie mięśni gładkich dróg żółciowych, dzięki czemu ułatwiają jej przepływ do dwunastnicy. Obserwuje się często niewielki spadek podwyższonego ciśnienia krwi, który można przypisać skojarzonemu działaniu moczopędnemu oraz przeciwskurczowemu znamion kukurydzy. Stwierdza się również nieznaczne zwiększenie krzepliwości krwi.

Przetwory z kukurydzy stosowane w zalecanych dawkach nie wywołują objawów niepożądanych.

Znamiona kukurydzy stosuje się przede wszystkim jako lek moczopędny oraz w pewnym stopniu przeciwzapalny i rozkurczowy w przypadku trudności w oddawaniu moczu. Ponadto w zapaleniu miedniczek nerkowych i pęcherza oraz w obrzękach wywołanych niewydolnością krążenia i nerek. Pomocniczo stosowane są w kamicy moczanowej i fosforanowej, białkomoczu, skazie moczanowej oraz chorobie reumatycznej. Podaje się je również jako lek żółciopędny w zastoju żółci i pomocniczo w zapaleniu wątroby oraz kamicy żółciowej.

Czasem wykorzystuje się je jako lek wspomagający w początkowych stanach cukrzycy, otyłości oraz skłonności do krwawień na skutek obniżonej krzepliwości krwi.

Odwar ze znamion kukurydzy: 2 łyżki znamion zalać 2 szklankami wody letniej. Ogrzewać do wrzenia i gotować pod przykryciem 3 min. Odstawić na 15 min i przecedzić. Pić po 1/2-2/3 szklanki 2-4 razy dziennie między posiłkami jako lek moczopędny i żółciopędny. Działanie moczopędne można wzmocnić, dodając nieco kwiatów chabru, a działanie żółciopędne - przez dodanie liści mięty pieprzowej.

Zioła moczopędne: zmieszać 50 g znamion kukurydzy, ziela nawłoci i ziela połonicznika oraz po 25 g ziela rdestu ptasiego i ziela skrzypu. Zalać 3 łyżki ziół 3 szklankami wody ciepłej i ogrzewać do wrzenia pod przykryciem. Gotować 5 min i odstawić na 10 min. Przecedzić. Pić 3 razy dziennie po 1 szklance po jedzeniu w stanach zapalnych dróg moczowych i w kamicy moczowej.

 

 

Źródło: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa

Sieci społecznościowe

Tagi