Kumin zapobiega nadkwasocie

Kmin rzymski (kumin) to przyprawa znana i powszechnie używana przez wszystkie ludy na ziemi, głównie w kuchni do aromatyzowania mięsa i sosów, ale też do otrzymywania kminkówki drogą destylacji.

W kontakcie z płynami ustrojowymi kmin powoduje pęcznienie i produkcję enzymów, co ułatwia niezbędną fermentację w śluzie żołądkowym w przypadku jego niewydolności i niedostatecznego wydzielania soków trawiennych.

Wiadomo, że niedobór kwasu solnego w żołądku może w pewien sposób sprzyjać powstawaniu raka, a udowodniono, że tłoczony na zimno płynny ekstrakt z kminu zapobiega nadkwasocie, a nawet achlorhydrii (bezkwasowości). Nieprzypadkowo stosowanie kminu jest zalecane zwłaszcza w przypadku braku soków trawiennych w celu zapobiegania schorzeń będących wynikiem nieprawidłowego odżywiania.

Kmin jest znany już od najdawniejszych czasów: był uprawiany na Bliskim Wschodzie oraz w rejonie Morza Śródziemnego. Istnieje nawet wyspa Comino należąca do Malty, której nazwa pochodzi od maltańskiej nazwy kminu z uwagi na uprawy tej rośliny w starożytności, które przetrwały nawet dzisiejszych czasów.

Przyrządzamy napar o stężeniu 6%, mocząc nasiona kminu przez co najmniej pięć lub sześć godzin. Pijemy na zimno dwie filiżanki dziennie.

Działanie lecznicze mają owoce kminu rzymskiego vel włoskiego. Kmin jest rośliną jednoroczną powszechnie występującą na południu Europy. Owoce zawierają 2,5-5% olejku eterycznego (w tym aldehyd kuminowy, pinen, dwupenten, cymol i felandren), który zapobiega wzdęciom, ułatwia trawienie i działa mlekopędnie. Jest to popularna przyprawa stosowana także w serowarstwie, do aromatyzowania trunków i w kompozycjach zapachowych w przemyśle perfumeryjnym.

 

Źródło: Giuseppe Bertelli Motta, „Lecznicze rośliny Biblii”, Wydawnictwo Esprit, Kraków 2016

Sieci społecznościowe

Tagi