Lekcja wytrwałości o. Włodzimierz Zatorski OSB

Uczniowie Jezusa zostali zaskoczeni. Nie wiedzą – Cieszyc się czy smucić słysząc tajemniczo brzmiące słowa o Jego odejściu i ponownym przyjściu. Słowa i emocje stały się zrozumiałe dopiero wtedy, kiedy się stało to, co się miało stać. Czy i teraz są jeszcze tajemnice zakryte przed nami? Czy zrozumiemy je, dopiero kiedy się wydarzą? Ojcze Włodzimierzu, czy to powiedzenie Jezusa:„jeszcze chwila a ujrzycie mnie”, może być i dziś dla nas takim samym wsparciem  i nadzieją, jak dla jego uczniów? Taką  lekcją wytrwałości ? Dziś często różne wydarzenia powodują w nas „mieszane uczucia”. Nie wiemy – cieszyć się czy smucić. Jak rozpoznać prawdziwą ich przyczynę, co jest u źródła tych emocji?

Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie (J 16,16).

Pan Jezus nieraz przemawiał do uczniów w sposób tajemniczy. Niejedna zagadka stała się zrozumiała dopiero po Jego zmartwychwstaniu. Ta tajemnicza wypowiedź, niewątpliwie zagadkowa dla uczniów podczas Ostatniej Wieczerzy, po Zmartwychwstaniu stała się zrozumiała: chwila to kilka godzin do aresztowania Pana Jezusa i następnie do Jego śmierci. Natomiast następna chwila to czas do poranka zmartwychwstania kiedy to uczniowie znowu zobaczyli Jezusa. Jednak to ponowne widzenie nie jest takie samo jak poprzednie. Pomiędzy jednym widzeniem, a drugim pojawiła się bardzo istotna różnica. Tego drugiego widzenia nie miał już świat. Nie był on w stanie zobaczyć ponownie Jezusa. To widzenie wymaga przejścia przez doświadczenie paschalne Jezusa:

Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni się w radość (J 16,20).

Kiedy załamują się nam wartości, kiedy widzimy, że dobro, jakie widzimy, przegrywa, ujawnia się prawda naszego serca, na ile prawdziwie przylgnęliśmy do tego dobra. Jeżeli przepełnia nas smutek, którego nie da się niczym ukoić, staje się on świadectwem naszej wierności rozpoznanemu dobru. O tym mówił Pan Jezus w błogosławieństwie: Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni (Mt 5,4).

Kiedy jednak będziemy się starali uspokoić nasz smutek sztucznymi pociechami, próbą wyboru innych wartości, takich, których świata nie niszczy, zdradzamy samo dobro, które w nas nie może zmartwychwstać, aby uzyskać zupełnie nowy blask, którego nigdy byśmy się nie spodziewali. Wytrwałość w zawierzeniu dobru jest podstawową cnotą uczniów Chrystusa. Bez wytrwałości w doświadczeniu załamania się wszystkiego, nie możemy osiągnąć pełni dobra, które wybraliśmy.

O. Włodzimierz Zatorski OSB

Autor

 

O. Włodzimierz Zatorski OSB - mnich z Opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Urodzony w 1953 r. Do klasztoru wstąpił po ukończeniu fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1980 r. Uroczystą profesję złożył w 1984 r., a w 1987 r. został wyświęcony na kapłana. W latach 1991–2007 dyrektor Wydawnictwa Benedyktynów TYNIEC. Był przeorem i magistrem nowicjatu. Obecnie szafarz klasztorny, opiekun oblatów i rekolekcjonista.

Dotychczas opublikował: Przebaczenie (1996), Kiedy mówimy „Ojcze nasz…” (1999), Usłyszeć słowo Boże (1999), Przewodniczka wiary (2001), Psalmy – szkoła mądrości (2004), Od bogów pogańskich do Boga żywego (2004) – wywiad z prof. Anną Świderkówną, Otworzyć serce (2005),Droga człowieka (2006), Milczeć, aby usłyszeć (2007), Pokora (2008), Kto pragnie szczęścia(2008), Tyniecka droga krzyżowa (2008), Dziesięciokrąg (2009), Rozważania liturgiczne na każdy dzień. T. 1: Adwent i okres Bożego Narodzenia (2009), T. 2a: Wielki Post (2010), T. 2b: Okres wielkanocny (2011), T. 3: Okres zwykły 1–11 (2010) , T. 4: Okres zwykły 12–23 (2010), T. 5: Okres zwykły 24–34 (2010), Acedia dziś (2010), Boże miłosierdzie (2011), Ład i pokój (2011), Osiem duchów zła (2012), Po owocach poznacie (2012), Prawda w życiu człowieka (2013),  Po obu stronach rzeki (2013),  Słowo wcielone (2014), Jesteśmy ludźmi i nie wiemy, kim jesteśmy (2015).

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi