Lobelia - lek i trucizna

Lobelia - stroiczka rozdęta - to roślina jednoroczna z rodziny Lobeliowatych (Lobeliaceae), pochodząca ze wschodnich regionów Ameryki Północnej, na pograniczu USA i Kanady. Obecnie uprawiana jest w wielu krajach, m.in. w Polsce.

Lobelia ma łodygę rozgałęzioną, do 60 cm wysoką, dość skąpo ulistnioną. Liście dolne ogonkowe, górne siedzące, skrętoległe. Blaszka jajowata lub łopatkowata ma brzegi nierównomiernie karbowane. Kwiaty grzbieciste, dwuwargowe, o koronie sinoniebieskiej, zebrane w grona na szczytach łodyg. Owocem jest dwukomorowa torebka. Nasiona bardzo drobne.

Do celów leczniczych zbiera się pod koniec kwitnienia, na początku września, górne części pędów z liśćmi, kwiatami i owocami, po czym suszy w temp. do 40° C.

Surowiec zawiera mieszaninę ponad 20 alkaloidów pirydynowych i piperydynowych w ilości do 0,6%, z których najważniejsze są lobelina, lobelanina i lobelanidyna.

Lobelina pobudza pośrednio czynność ośrodka oddechowego, inne alkaloidy działają rozkurczowo na mięśnie gładkie oskrzeli.

Przetwory z lobelii służą w stanach skurczowych i nieżytowych oskrzeli, w dychawicy oskrzelowej i duszności.

Dzięki swojemu chemicznemu podobieństwu do nikotyny, lobelia jest wykorzystywana przez zielarzy w pomocy rzucania nałogu palenia przez pacjentów.

Lobelia zyskała popularność środka wprawiającego w stan euforii; wystarczyło palić liście lobelii lub sporządzić z nich herbatkę ziołowa. Jakkolwiek zioło to powinno być raczej unikane przez laików. Jego przedawkowanie może spowodować paraliż, śpiączkę lub nawet śmierć.

 

Źródło: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa 1987.

Sieci społecznościowe

Tagi