MELISA LEKARSKA prof. Elżbieta Pisulewska

Melisa lekarska (Melissa officinalis), syn. Pszczelnik, rojownik to bylina należąca do rodziny jasnotowatych (Lamiaceae). Występuje w Europie, Azji i Afryce. Uprawiana w wielu rejonach świata, także i w Polsce. Roślina wykształca wiotką, rozgałęzioną łodygę o wysokości do 1 m, liście ogonkowe, jajowate, gęsto unerwione, o ząbkowanych brzegach. Kwiaty białe lub różowe, zebrane w nibyokółki w kątach liści. Owocem jest rozłupka.

Surowcem zielarskim jest ziele oraz olejek. Ziele zawiera: olejek eteryczny, kwasy rozmarynowy, ursolowy i oleanowy, gorycze, garbniki, żywice i cukry. W sztuce kulinarnej drobno posiekane świeże liście dodaje się do sałatek, białych sosów do ryb, majonezu, kiszonej kapusty, marynowanych śledzi, drobiu, wieprzowiny, są także  dodatkiem do sałatek owocowych, galaretek, kremów, napojów owocowych i do wina. Ze świeżych liści parzy się herbatę, którą można mieszać ze zwykłą herbatą. W kosmetyce napar z liści służy do parówek twarzy, płucze się w nim również tłuste włosy, jest dodatkiem do kąpieli.

Dla zapachu liście melisy dodaje się do potpourri. W lecznictwie świeże, zmiażdżone liście przykłada się w miejscach ukąszeń owadów czy otarć. Napar pije się przy chronicznych zaziębieniach, bólach głowy, dla uspokojenia. Wspomaga leczenie bezpłodności. Dzięki właściwościom antyseptycznym znajduje zastosowanie przy wszelkich rodzajach infekcji bakteryjnych, grzybicach i egzemach.

W aromaterapii olejek melisowy stosuje się przede wszystkim ze względu na jego właściwości kojące i uspokajające. Łagodzi silne zdenerwowanie, ataki histerii, skutki szoku, obniża ciśnienie krwi i uspokaja pracę serca, obniża temperaturę, łagodzi bóle głowy i migreny.

 

 

Elżbieta Pisulewska, Tajemnice ziół zastosowanie w żywności, żywieniu, dietetyce i kosmetologii, Krakowska Wyższa Szkoła Promocji i Zdrowia, Kraków 2016, str. 58-59

 

prof. zw. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska

Autor

prof. zw. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska – pracuje na Wydziale Rolniczo-Ekonomicznym Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie. Prowadzi badania dotyczące technologii uprawy roślin zbożowych, strączkowych, oleistych i zielarskich oraz jakości uzyskanych plonów. Badania nad roślinami zielarskimi dotyczą zarówno plantacji produkcyjnych gatunków przyprawowych i leczniczych, jak i sposobu wykorzystania surowców. Jest autorem lub współautorem ponad 200 pozycji wydanych drukiem. Przebywała na stażach naukowych w Anglii, Irlandii i Holandii. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Agronomicznego oraz Polskiego Towarzystwa Technologów Żywności.

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi