Migdał w medycynie, kosmetyce i kuchni

Drzewo  migdałowca pospolitego z rodziny różowatych osiąga wysokość od czterech do trzynastu metrów; wykorzystuje się jego nasiona zarówno odmiany słodkiej, jak i gorzkiej.

Odmiana słodka ma właściwości przeczyszczające, natomiast gorzka – spazmolityczne.

Jedną z substancji aktywnych zawartych w obu odmianach migdałów jest amigdalina – glikozyd, który rozkładając się w organizmie na cyjanowodór, jest bardzo trujący.

Z migdałów słodkich wytwarza się olej migdałowy, który w ilości trzydziestu do sześćdziesięciu gramów można podawać dzieciom jako przyjemny i znakomity środek przeczyszczający. W przypadku osób dorosłych działa jako delikatny  środek rozwalniający i odświeżający.

Z oleju z gorzkich migdałów z dodatkiem wody i alkoholu otrzymujemy wodę aromatyczną, którą podajemy trzy razy dziennie po 10-25 kropli. Woda taka jest wskazana jako środek łagodzący skurcze pochodzenia nerwowego, takie jak kołatanie serca i skurcze jelit. Łagodzi gwałtowne wymioty, kaszel, skurcze żołądka i pomaga na bezsenność.

Papka uzyskana ze zmiażdżonych słodkich i gorzkich migdałów położona na twarzy i rękach likwiduje zaczerwienienia.

Olej ze słodkich migdałów aplikowany kilka razy dziennie na skórę zapobiega powstawaniu rozstępów u ciężarnych kobiet.

Zmiażdżywszy słodkie migdały z cukrem i rozcieńczywszy je wodą, uzyskujemy smaczne mleczko o działaniu odświeżającym i spazmolitycznym, które gasi pragnienie.

W średniowieczu lecznicze działanie migdałów ceniła Święta Hildegarda z Bingen, autorka przepisów na wykonywane z nich ciastka.

W okresie renesansu włoscy aptekarze wynaleźli marcepany – produkowane ze zmielonych migdałów połączonych z cukrem i białkiem jaj. Uważano je za leki rozjaśniające umysł i zwyczajowo wytłaczano w specjalnych formach przedstawiających sceny biblijne lub czerpane z mitologii grecko – rzymskiej, a następnie starannie zdobiono, na wierzchu pozłacano lub posrebrzano.

Karierę w medycynie zrobiły nasiona obu odmian migdałowca. Nasiona odmiany słodkiej zawierają dużo białka i oleju, stanowią surowiec drogi. Nasiona gorzkie są niejadalne, a zawierają dużo oleju i glikozyd cyjanogenny – amigdalinę. Z obu odmian tłoczy się olej migdałowy wykorzystywany w farmacji do wyrobu maści, a w kosmetyce do produkcji kremów mleczek pielęgnacyjnych. W dawnej farmacji wykorzystywano nasiona odmiany gorzkiej na jeszcze jeden sposób. Destylowano je z parą wodną celem uzyskania olejku migdałowego (po oczyszczeniu używanego w cukiernictwie, przemyśle perfumeryjnym i kosmetyce) oraz wody migdałowej i pobudzającej ośrodek oddechowy.

 

Źródło: Giuseppe Bertelli Motta, „Lecznicze rośliny Biblii”, Wydawnictwo Esprit, Kraków 2016

Sieci społecznościowe

Tagi