Miód na serce, wątrobę i nerwy

Miody kwiatowe pomagają w chorobach krążenia, alergiach, chorobach żołądka i przewodu pokarmowego, a nawet nerwicach i depresjach. Są one jednak przez Polaków niedoceniane, a spożycie – niskie, mimo że miody te to jedna z najłatwiej dostępnych substancji leczniczych.

Polska jest jednym z krajów o wysokiej produkcji miodu – w trakcie całego 2012 roku, pszczelarze wyprodukowali go ok. 17,2 tys. ton. Według Polskiego Związku Pszczelarskiego, Polak spożywa jednak mało miodu, bo tylko 0,65-0,7 kg rocznie. Tymczasem w starej Unii Grek je ponad 3,5 kg miodu rocznie a Niemiec ok. 2 kg. W Polsce nie ma obecnie mody na apiterapię, czyli zapobiegawcze i lecznicze używanie miodu.

Tymczasem liczba badań potwierdzających lecznicze działanie miodu i jego substancji czynnych w ciągu ostatnich 5 lat przekroczyła 100. I tak zespół naukowców z University of California zbadał lecznicze właściwości miodu rzepakowego z USA. Stosowany pomocniczo w terapii kardiologicznej miód rzepakowy wraz z środkami regulującymi pracę serca spowodował trwałą poprawę i zmniejszył o 40 proc. częstość ataków arytmii w stosunku do grupy kontrolnej, której podawano tylko same środki regulujące pracę serca i rozszerzające naczynia. Polskie miody w tego typu terapiach mogłyby odgrywać istotną rolę – ze względu na jedną z największych w miodach europejskich zawartość składników jak cukry proste, enzymy, biopierwiastki i bioflawonoidy.

Polska specjalność: lipy, gryka, akacja i  rzepak

Miody występują na rynku w dwóch rodzajach – jako nektarowe czyli kwiatowe i spadziowe. Miody nektarowe posiadają wyraźny aromat. Miód kwiatowy pochodzi najczęściej z nektaru różnych roślin, ale pszczelarze mogą uzyskiwać miody odmianowe, które zawierają w przewadze nektar z tylko jednej rośliny. Miody takie są odbierane zaraz po przekwitnięciu danej rośliny miododajnej, od której pochodzi ich nazwa np. miód nawłociowy czy lipowy. W Polsce najważniejszymi roślinami, z których nektaru takie miody powstają są lipy, gryka, akacja i rzepak.

Miód akacjowy to jeden najwcześniej pozyskiwanych miodów. Ma kolor jasnosłomkowy, czasem przechodzący w słomkowożółty do kremowego, smak słodkawy. Pachnie nieco mdło, z wyczuwalną nutą kwiatów akacji. Krystalizuje się bardzo długo, w postaci płynnej może pozostawać nawet do 8 miesięcy. Po krystalizacji przybiera kolor biały lub kremowożółty. Posiada złożone działanie prozdrowotne – można go stosować z powodzeniem w zaburzeniach trawienia, skurczach, zapaleniach żołądka  i jelit oraz przy nadmiernym wydzielaniu się soków żołądkowych (nadkwaśność). Pomocniczo stosowany w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, a także w stanach zaburzeń wątroby. Jako zawierający dużą ilość cukrów prostych jest wykorzystywany również w stanach zmęczenia fizycznego i psychicznego, przy wyczerpującej pracy intelektualnej oraz w osłabieniu organizmu. Utrudnia tworzenie złogów w nerkach, stąd wykorzystuje się go także w profilaktyce układu moczowego. Miód ten ma niskie właściwości antybiotyczne.

Miód lipowy pozyskiwany jest w okresie czerwca i lipca. To jeden z najlepszych miodów nektarowych. W stanie płynnym barwy od zielonożółtej do oliwkowej. Po krystalizacji drobnoziarnisty, ostry, lekko gorzkawy i barwy od białożółtej do złocistożółtej. Miód bardzo bogaty, w jego skład bowiem wchodzi duża ilość beta-karotenu (67ug na 100 g) oraz kwasy organiczne: kumarowy, chlorogenowy i kawowy, a także pochodzące z lipy olejki eteryczne, flawonoidy (m.in. rutyna i izokwercytryna) oraz glikozydy, związki goryczkowe i saponiny. Posiada aktywność antybiotyczną od średniej do wysokiej. Z tego względu miód lipowy jest najlepszym lekiem przy przeziębieniu, , infekcjach grypowych  i para grypowych, zwłaszcza przebiegających z wysoką gorączką  i schorzeniach 

dróg oddechowych. Jego związki czynne niszczą drobnoustroje występujące na błonach śluzowych dróg oddechowych, nosa i gardła, zwłaszcza bakterie gram-dodatnie jak gronkowce i paciorkowce, gram ujemne np. klebsiella pneumoniae oraz grzyby drożdżakowe. Ma działanie napotne, przeciwgorączkowe, przeciwskurczowe, przeciwkaszlowe i wykrztuśne. Wspomaga także leczenie zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc. Dla zwiększenia działania należy podawać go w naparze z lipy, soku malinowym, w połączeniu z sokiem cytryny czy z mlekiem, przy czym dawka podstawowa to duża łyżka na szklankę ciepłego (nie więcej niż 40 st. C.) płynu. Przy leczeniu w ten sposób konieczne jest pozostawanie około 3 dni w łóżku – mieszanki te są silnie napotne.

Miód lipowy poleca się także w innych schorzeniach – zwłaszcza kardiologicznych i układu nerwowego. Ma bowiem łagodne działanie rozkurczające i uspokajające, co wspomaga leczenie chorób serca i naczyń. Jego pozytywne działanie ujawnia się też w terapi nerwic stanów lękowych, stresu i bezsenności. Ze względu na dużą zawartość fruktozy zalecany jest pomocniczo dla chorych na cukrzycę  niezależną od insuliny (cukrzyca typu II)

Miód rzepakowy pozyskuje się w czasie trzech tygodni, na przełomie kwietnia i maja, w czasie kwitnienia rzepaku. Jest on niemal bezbarwny po odcień słomkowy, krystalizuje się szybko – nawet w czasie kilku dni - ze względu na przewagę zawartości glukozy nad fruktozą i niską zawartość wody. Wtedy zmienia barwę na białą lub kremową z drobnymi kryształami. Zapach ma słaby, zbliżony do kwiatów rzepaku, zaś smak łagodny, nieco mdły. Mimo iż posiada niską zwartość związków mineralnych (choć znajduje się w nim żelazo, potas, magnez i spora ilość boru), to zawiera olejki eteryczne, garbniki, związki goryczowe, flawonoidy, biopierwiastki, witaminy z grupy B, K i C, kwas nikotynowy i cholinę. Ze względu na dużą zawartość boru, miód ten polecany jest dla kobiet, jako że reguluje funkcjonowanie hormonów oraz tarczycy. Ponieważ zawiera prawie wyłącznie cukry proste z przewagą glukozy, np. w jednym z zanotowanych składów było jej 51 proc. wobec 48 proc. glukozy, polecany jest szczególnie także w chorobach serca, głównie naczyń wieńcowych i układu krążenia (sprawdzał się zwłaszcza w stanach dusznicy bolesnej). Jest też cenną odżywką regeneracyjną w stanach wyczerpania fizycznego i psychicznego, zwłaszcza dla osób po chorobie i starszych (łyżka stołowa miodu na 1 szklankę ciepłej wody przegotowanej). Inne jego składniki jak acetylocholina, potas i magnez stabilizują ciśnienie krwi i przyczyniają się do zahamowania procesu miażdżycowego i demencji.

Miód gryczany to typowy miód letni o barwie od ciemnoherbacianej po brunatną. Miód ten krystalizuje warstwowo z płynna warstwą na wierzchu i gruboziarnistym krystalizatem od spodu. Równomiernie krystalizuje dopiero w temp 10-12 st.C.; po krystalizacji ma barwę od ciemnobrunatnej do prawie czarnej. Wydziela intensywny zapach kwiatów gryki, zaś jego smak jest słodki i ostry. Posiada w swoim składzie dużą ilość fruktozy, magnezu, żelaza, cynku i innych biopierwiastków jak: fosfor, miedź, cynk, bór, jod, nikiel, kobalt, co jest charakterystyczne dla ciemnych miodów. Stwierdzono jego dużą aktywność antybiotyczną, zarazem zawiera on znaczące ilości witaminy C.

Podobnie jak inne miody tego typu, miód gryczany odgrywa dużą rolę w leczeniu chorób serca i układu krążenia, zwykle na tle miażdżycowym. Umożliwia to duża zawartość cukrów prostych. Ponadto związki flawonoidowe zawarte w miodzie gryczanym korzystnie działają na mięsień sercowy, regulując przepuszczalność ścian naczyń włosowatych oraz zwiększając ich elastyczność i wytrzymałość. Zawartość kwercetyny ułatwia wychwytywanie wolnych rodników tlenowych niszczących komórki i odpowiedzialnych za starzenie się organizmu. Miód gryczany jest szczególnie cenny jako lek ochraniający i odtruwający wątrobę, przy czym im świeższy tym bardziej aktywny.

Miód wielokwiatowy ulubiony przez dzieci, jest pozyskiwany przez całe lato i jesień. Ma barwę jasnożółtą, zaś po krystalizacji jasnobrązową; im późniejszy tym jest ciemniejszy. Jest to nie tyle miód, ile miody, bowiem, ze względu na różną zawartość nektarów składem różnią się one od siebie. Miody letnie zwykle maja najwięcej nektaru lipy, gorczycy, facelii, a później także słonecznika i gryki. Krystalizuje dość powoli, zależnie od składu. Podobnie też różny jest jego skład; na ogół w późniejszych zbiorach więcej jest biopierwiastów i białka, we wcześniejszych więcej cukrów prostych. Właściwości antybiotyczne tego miodu są niskie, ale za to zwany jest on „kosmetycznym” ze względu na wysoką zawartość krzemu. Warto go więc używać dla poprawy jakości skóry, włosów i paznokci. Najlepiej w stanie rozpuszczonym – 1 łyżka miodu na 3 szklanki ciepłej wody. Miód ten polecany jest w objawach alergii, oraz chorobach górnych dróg oddechowych o podłożu alergicznym i w katarze siennym.

 

Źródło: Marek Mejssner

www.zwiazek-pszczelarski.pl

https://produktybenedyktynskie.com

 

Sieci społecznościowe

Tagi