Nalewka z piołunu wg. św. Hildegardy z Bingen

Skład: majowy piołun (Succus Artemisia absinthium), wino czerwone, miód.

Zastosowanie: uniwersalny środek w chorobach nerek i dróg moczowych, niewydolność nerek, kamienie nerkowe, piasek w nerkach, zaburzenia funkcjonowania dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamienie żółciowe, usuwanie i zapobieganie miażdżycy, ogólne osłabienie żołądka, wzroku i dolegliwości oczu, wzmocnienie serca, zaburzenia przemiany materii, brak apetytu, artretyzm, reumatyzm, cukrzyca starcza, podwyższony poziom lipidów. Cała jednostka funkcyjna wewnętrznych dużych narządów jest lepiej ukrwiona poprzez zawartość goryczki i olejków aromatycznych w piołunie. Goryczka stymuluje cały układ odpornościowy organizmu, piołun uwalnia znajdujące się na śluzówce przeciwciała, od jamy ustnej po żołądek i jelita. Stabilizuje również pracę obciążonego nadciśnieniem serca. Ma właściwości przeciwzapalne. Lecznicze przyjmowanie nalewki ma tak silne działanie regeneracyjne i tak bardzo podnosi wydolność organizmu, iż Hildegarda nazwała piołun „mistrzem przeciw wszelkim stanom wyczerpania”. Przed rozpoczęciem kwitnięcia traw i pojawieniem się alergii na pyłki, już zimą można zażywać nalewkę, dzięki czemu błony śluzowe staną się lepiej ukrwione, a wrażliwość na białka pyłków ulegnie znacznemu obniżeniu. Substancje gorzkie w piołunie, podobnie jak w dyptamie, pobudzą śluzówki do sekrecji, dzięki czemu z naczyń usuwane są złogi, co chroni przed arteriosklerozą.

Sposób użycia: Zalecana kuracja wzmacniająca od maja do października (8 butelek). Co trzeci dzień na czczo 1 kieliszek likierowy (ok. 20 ml) nalewki z piołunu. Dzieci odpowiednio mniejsze ilości od 1 łyżeczki do 1łyżki

Katar sienny – kurację rozpocząć już zimą przed okresem pylenia. Przy mocnych stanach zapalnych pić codziennie po łyku aż do zniknięcia symptomów.

Sieci społecznościowe

Tagi