Naturalny opór o. Włodzimierz Zatorski OSB

Jako skutek grzechu pierworodnego każdy z nas ma w sobie: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pychę tego życia (1 J 2,16), które pochodzą od świata, jak to określa św. Jan. Odpowiednio: pożądliwość ciała to wszelkie pożądliwości związane ze zmysłowością i wszelką przyjemnością w ogóle (np. gry komputerowe). Pożądliwości oczu odpowiada wszelkie dążenie do posiadania i władania czymś. Przede wszystkim odnosi się to do dóbr materialnych, ale także np. do wiedzy, która daje człowiekowi poczucie władzy i pewności. Natomiast pycha tego życia odpowiada chęci posiadania władzy i znaczenia w wymiarze społecznym. Zatem zarówno władzy w sensie politycznym, jak militarnym, ale również: sławy, uznania, honorów, zaszczytów itd. Do tej pożądliwości należeć też będą charakterystyczne dla dziedziny religii skłonności do fanatyzmu, przekonania, że jedynie u nas jest prawda w wymiarze religijnym, że w naszej religii istnieje możliwość zbawienia, a inni są potępieni i pozbawieni wszelkiej nadziei. Trzeba jednak wspomnieć, że taka postawa nie odnosi się jedynie do religii, lecz spotykamy ją również w szkołach filozoficznych, w nauce, w polityce, nacjonalizmie, klasowości, kastowości itp. Tutaj także posiadanie racji, jedynej prawdziwej idei i przynależność do ludzi wyższej kategorii, jakkolwiek by to było rozumiane, posiada zupełnie podobny charakter jak w przypadku ciasnej religijności. Charakteryzuje te postawy uparte trzymanie się własnej perspektywy patrzenia i oceniania rzeczywistości. Taka skłonność wyrasta najwyraźniej z lęku, który budzi niepokój i z nim związaną niepewność. Uparte trzymanie się jednej wizji, jednego kryterium poznania i wartościowania stanowi próbę uratowania zagrożonego poczucia bezpieczeństwa. Człowiekowi wydaje się, że gdyby opuścił swoje utarte myśli i dopuścił wątpliwości, to utraciłby grunt pod nogami, poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa. Ponieważ te potrzeby należą do najsilniejszych w człowieku, dlatego tak mocno się ich trzyma.

Niemniej pójście za własnymi pożądaniami wywołuje wielkie zagrożenie utraty zdobywanego dobra, czy to jest przyjemność, czy bogactwo, pozycja, sława, znaczenie, pewność zbawienia,  poczucia wyższości... Dopóki jesteśmy pewni tego, co posiadamy, pewni władzy nad tym, co nam daje poczucie posiadania itd., dopóty wszystko wydaje się w porządku, możemy nawet spokojnie żyć i cieszyć się tym, co zdobywamy. Jednak żadna z wartości, jakie możemy uzyskać na świecie, nie jest wieczna, wszystkie są przemijające i niepewne i jeżeli one stanowią dla kogoś podstawę poczucia własnej wartości i sensu, to jest ono zagrożone i w istocie bardzo niestabilne. Najczęściej wystarczy zmienić środowisko, pojechać do innego kraju, utracić posiadaną pozycję, czy pieniądze… a ukazuje się słabość zdobytej stabilności i poczucia pokoju. Ostatecznie śmierć będzie kresem i właściwie klęską życiową dla takiego człowieka. Stąd poczucie niepewności i niestabilność egzystencjalna powodująca łatwe przechodzenie od miłości do nienawiści, od łagodności do gniewu i złości oraz ciągłe szukanie pewności za wszelką cenę.

Hasło: „szukaj pokoju” trzeba zobaczyć w perspektywie takich rozterek człowieka. Oznacza ono szukanie postawy, która daje stabilne uspokojenie namiętności, stałość, wytrwałość w sytuacjach zagrożenia, równowagę, a przede wszystkim poczucie własnej wartości niezależnie od pojawiającego się zagrożenia. Wezwanie św. Benedykta do upartego dążenia do pokoju i trzymania się go jest mądrością odnoszącą się do życia tu i teraz. 

O. Włodzimierz Zatorski OSB

Autor

 

O. Włodzimierz Zatorski OSB - mnich z Opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Urodzony w 1953 r. Do klasztoru wstąpił po ukończeniu fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1980 r. Uroczystą profesję złożył w 1984 r., a w 1987 r. został wyświęcony na kapłana. W latach 1991–2007 dyrektor Wydawnictwa Benedyktynów TYNIEC. Był przeorem i magistrem nowicjatu. Obecnie szafarz klasztorny, opiekun oblatów i rekolekcjonista.

Dotychczas opublikował: Przebaczenie (1996), Kiedy mówimy „Ojcze nasz…” (1999), Usłyszeć słowo Boże (1999), Przewodniczka wiary (2001), Psalmy – szkoła mądrości (2004), Od bogów pogańskich do Boga żywego (2004) – wywiad z prof. Anną Świderkówną, Otworzyć serce (2005),Droga człowieka (2006), Milczeć, aby usłyszeć (2007), Pokora (2008), Kto pragnie szczęścia(2008), Tyniecka droga krzyżowa (2008), Dziesięciokrąg (2009), Rozważania liturgiczne na każdy dzień. T. 1: Adwent i okres Bożego Narodzenia (2009), T. 2a: Wielki Post (2010), T. 2b: Okres wielkanocny (2011), T. 3: Okres zwykły 1–11 (2010) , T. 4: Okres zwykły 12–23 (2010), T. 5: Okres zwykły 24–34 (2010), Acedia dziś (2010), Boże miłosierdzie (2011), Ład i pokój (2011), Osiem duchów zła (2012), Po owocach poznacie (2012), Prawda w życiu człowieka (2013),  Po obu stronach rzeki (2013),  Słowo wcielone (2014), Jesteśmy ludźmi i nie wiemy, kim jesteśmy (2015).

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi