Nauka przegrywania

Każda firma przechodzi przez kryzysy. W ogóle kryzysy są elementem życia. Model nieustannego rozwoju jest fałszywy. Życie rozwija się etapami, w które są wpisane kryzysy: wzrost, plato, regres i albo upadek, albo ponowny wzrost.

Tak wygląda nawet wzrost roślin, tym bardziej kryzys jest elementem rozwoju ludzkich przedsięwzięć. Tak jest także w dobrych małżeństwach. Kryzys jest sposobnością do konfrontacji z niechcianą prawdą i stawia nas przed koniecznością zmiany naszego spojrzenia, nauki czegoś nowego, odkrycia czegoś innego niż to, co już dobrze znamy itd. Kazimierz Dąbrowski, psycholog, mówił o rozwoju poprzez dezintegrację pozytywną. Odnosi się to do osoby ludzkiej, jednak można taki cykl także zaobserwować w historii firm i innych organizacji.

Sprawą zasadniczą jest umiejętność wychodzenia z kryzysu. Można się bowiem załamać i przegrać, a można się w kryzysie wzmocnić, jak mówi porzekadło „Co nas nie zabije, to nas wzmocni”.

Wartość człowieka poznaje się nie po tym, jak wygrywa, choć i to pokazuje wiele i w przypadku prymitywnych osobowości ujawnia się ich prymitywizm, jednak najlepiej wartość człowieka widać w chwili, gdy przegrywa. Kiedy przegrywamy, odsłania się to, co w nas najbardziej bolesne i ujawnia się cała słabość osobowa. Niedojrzała osoba żyje i widzi swoją wartość w porównaniu z innymi i dlatego przegrana oznacza dla niej klęskę, podważenie wartości i tożsamości. Stąd gwałtowne i irracjonalne reakcje. Nauka przegrywania jest wielką szkołą dojrzałości, bo uczy nas odnoszenia się do wartości bardziej podstawowych, poza układami międzyludzkimi, czyli finalnie pokładania ufności w Bogu, który jest źródłem naszej tożsamości. Przegrana jest szczególną sposobnością odnalezienia tej tożsamości w naszej głębi.

O. Włodzimierz Zatorski OSB

Autor

 

O. Włodzimierz Zatorski OSB - mnich z Opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Urodzony w 1953 r. Do klasztoru wstąpił po ukończeniu fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1980 r. Uroczystą profesję złożył w 1984 r., a w 1987 r. został wyświęcony na kapłana. W latach 1991–2007 dyrektor Wydawnictwa Benedyktynów TYNIEC. Był przeorem i magistrem nowicjatu. Obecnie szafarz klasztorny, opiekun oblatów i rekolekcjonista.

Dotychczas opublikował: Przebaczenie (1996), Kiedy mówimy „Ojcze nasz…” (1999), Usłyszeć słowo Boże (1999), Przewodniczka wiary (2001), Psalmy – szkoła mądrości (2004), Od bogów pogańskich do Boga żywego (2004) – wywiad z prof. Anną Świderkówną, Otworzyć serce (2005),Droga człowieka (2006), Milczeć, aby usłyszeć (2007), Pokora (2008), Kto pragnie szczęścia(2008), Tyniecka droga krzyżowa (2008), Dziesięciokrąg (2009), Rozważania liturgiczne na każdy dzień. T. 1: Adwent i okres Bożego Narodzenia (2009), T. 2a: Wielki Post (2010), T. 2b: Okres wielkanocny (2011), T. 3: Okres zwykły 1–11 (2010) , T. 4: Okres zwykły 12–23 (2010), T. 5: Okres zwykły 24–34 (2010), Acedia dziś (2010), Boże miłosierdzie (2011), Ład i pokój (2011), Osiem duchów zła (2012), Po owocach poznacie (2012), Prawda w życiu człowieka (2013),  Po obu stronach rzeki (2013),  Słowo wcielone (2014), Jesteśmy ludźmi i nie wiemy, kim jesteśmy (2015).

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi