Oman w zaburzeniach trawiennych

Oman wielki wieloletnia roślina zielna do 100-150 cm wysoka, o mięsistym ciemnobrunatnym kłączu i wzniesionej kanciastej łodydze. Cała roślina miękko owłosiona. Złocistożółte kwiaty zebrane są w duże koszyczki o średnicy 6 – 7 cm. Występuje na wilgotnych łąkach, nad brzegami rzek i źródeł. Gatunek uprawiany, zdziczały z uprawy.

Surowcem jest korzeń. Zawiera olejek eteryczny, inulinę, substancję goryczkową, żywice, pektyny, cukry i sole mineralne. Zbiór korzeni przeprowadza się w drugim lub trzecim roku uprawy. Po wykopaniu oczyszcza się je z części nadziemnych i płucze. Suszyć należy w temperaturze nieprzekraczającej 40 st. C.

Surowiec i jego przetwory stosuje się w łagodnych zaburzeniach trawiennych (wzdęcia, uczucie sytości, ból brzucha, kolka jelitowa, odbijanie się, brak apetytu). Ponadto znajduje zastosowanie w leczeniu chorób dróg oddechowych np. nieżytu oskrzeli, szczególnie gdy towarzyszy mu zaleganie wydzieliny, w zapaleniu gardła i jamy ustnej, w męczącym kaszlu u gruźlików (razem z kodeiną).

Napar: 25 g surowca zalać 150 ml wrzątku. Po 10 minutach przecedzić. Przyjmować po 1/3-1/2 szklanki przed jedzeniem przy dolegliwościach żołądkowych, a w innych przypadkach – po jedzeniu.

Nalewka na winie: 80 – 100 g sproszkowanego korzenia zalać 1 l białego wina. Po 8 dniach przesączyć. Pić po 1 łyżeczce kilka razy dziennie.

Dawniej korzeń omanu stosowany był jako ostra przyprawa zastępująca imbir. Stosuje się go jako przyprawę do wódek i likierów oraz wyrobów cukierniczych. Olejek omanowy wchodzi w skład kosmetyków i preparatów leczniczych. Z kłączy i korzeni omanu z azotanem amonu otrzymuje się niebieski barwnik. Kwiaty farbują wełnę na żółto. Roślinę uprawia się w ogrodach dla pięknych kwiatów.

 

źródło: herbae.pl

 

Sieci społecznościowe

Tagi