Oregano - czyli lebiodka pospolita

Lebiodka pospolita, znana bardziej jako oregano, to bylina z rodziny Wargowych (Labiatae), występująca w Europie, Azji Mniejszej i na Syberii. W Polsce rośnie w zaroślach, na skrajach lasów i suchych, słonecznych pagórkach; pospolita na całym niżu i w strefie podgórskiej.

Do celów leczniczych zbiera się od czerwca do września górne, gęsto ulistnione części zakwitających pędów lebiodki pospolitej i suszy w warunkach naturalnych w cieniu i przewiewie bądź w suszarni ogrzewanej w temp. do 35°C.

Ziele lebiodki pobudza w nieznacznym stopniu czynności wydzielnicze wielu narządów. Zwiększa sekrecję śliny, soku żołądkowego i żółci, usprawniając procesy trawienia i przyswajania pokarmów. Wzmaga też nieco wydzielanie śluzu, zwłaszcza przez błony śluzowe górnych dróg oddechowych, a także czynność gruczołów potowych oraz nerek, zwiększając łagodnie ilość wydalanego moczu. Z uwagi na zawartość flawonoidów surowiec ten działa również rozkurczowo na mięśnie gładkie oskrzeli, jelit, dróg żółciowych i moczowodów oraz na macicę w okresie krwawień miesięcznych. Uchodzi za dobry środek wiatropędny. Ze względu na garbniki oraz fenolowe składniki olejku eterycznego wykazuje własności przeciwbiegunkowe, bakteriobójcze, a nadto wiąże szkodliwe produkty przemiany materii.

Przy stosowaniu ziela lebiodki w zalecanych dawkach nie obserwuje się objawów niepożądanych.

Ziele lebiodki można podawać w różnych rodzajach schorzeń. Najczęściej stosuje się jako lek łagodnie moczopędny. Również w niedoczynności wątroby i dróg żółciowych oraz stanach nieżytowych żołądka, dyspepsji, atonii jelit oraz nadmiernej fermentacji i wzdęciach. Ponadto w nieżytach górnych dróg oddechowych, kaszlu i utrudnionym odkrztuszaniu.

Zewnętrznie służy do płukania w zapaleniu jamy ustnej i gardła oraz do kąpieli w świądzie skóry i trudno gojących się ranach, a także do obmywania ciała chorych, nie opuszczających łóżka.

Napar z ziela lebiodki: 2 łyżki ziela zalać 2 szklankami wody wrzącej i naparzać pod przykryciem 15 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1/2-2/3 szklanki 2-3 razy dziennie na 30 min przed jedzeniem jako lek żołądkowy i rozkurczowy, a po posiłkach – jako wiatropędny i wykrztuśny. Można stosować również do płukania jamy ustnej i gardła.

Zioła żółciopędne: zmieszać po 50 g ziela lebiodki, ziela bożego drzewka i kwiatów rumianku rzymskiego (lub rumianku pospolitego) oraz po 25 g ziela szanty, ziela nawłoci, ziela rdestu ptasiego i owoców bzu czarnego. Wsypać do termosu 11/2 łyżki ziół i wlać 2 szklanki wody wrzącej. Termos zamknąć i odstawić na godzinę. Pić 2/3 szklanki rano na czczo i wieczorem przed snem jako środek żółciopędny w niedoczynności wątroby.

Zioła do obmywania ciała i do kąpieli: zmieszać po 2 garście ziela lebiodki, ziela rdestu ptasiego i ziela mniszka. Całość zalać 3 l wody zimnej. Ogrzewać do wrzenia i gotować łagodnie pod przykryciem 5-10 min. Przecedzić i użyć do obmywania ciała osób ciężko chorych lub do kąpieli. Zapobiega w pewnym stopniu tworzeniu się odleżyn.

 

Źródło: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa 

https://produktybenedyktynskie.com/p538,oregano

Sieci społecznościowe

Tagi