Podbiał pospolity prof. Elżbieta Pisulewska

Podbiał pospolity (Tussilago farfara), syn. podbiał zwyczajny gatunek z rodziny astrowatych (Astraceae), popularny w Europie, Azji, Afryce i Ameryce. W Polsce występuje na niżu, na terenach wilgotnych, gliniastych, nad brzegami wód. Surowcem jest liść oraz kwiat podbiału.  Skład chemiczny liści: do 8% śluzu, flawonoidy, garbniki, związki mineralne ( w tym sole cynku), alkaloidy pirolizydynowe (tussilagina). Skład chemiczny kwiatów: śluz, flawonoidy (rutyna, hiperozyd, awikularyna), garbniki, fenolokwasy, triterpeny, olejek, alkaloidy pirolizydynowe. Ze świeżych liści i kwiatów otrzymuje się sok (Succus Farfarae).

Napary z liści i sok działają osłaniająco w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, napary
z kwiatów również rozkurczająco. Wodne i alkoholowe wyciągi z kwiatów i liści działają przeciwbakteryjnie, stosowane są do okładów i obmywań w stanach zapalnych dziąseł, skóry
i stłuczeniach. Liście podbiału są składnikiem Pectosanu i Nropectosanu, wyciąg z liści wchodzi w skład syropu Pyrosal i tabletek Tymianek i Podbiał. Wyciągi z podbiału mają zastosowanie w kosmetyce do:

  • pielęgnacji skóry przetłuszczającej się, zaczerwienionej, ze skłonnością do trądziku,
  • skóry podrażnionej i przy oparzeniach słonecznych,
  • preparatów do głębokiego oczyszczania, szczególnie skóry z zatkanymi i zanieczyszczonymi porami,
  • wiosennych kuracji odtruwających (maseczka ze świeżo zmielonych liści podbiału działa oczyszczająco i łagodząco),
  • odwaru z podbiału do przemywania twarzy, który likwiduje plamy wątrobowe na skórze,
  • kąpieli z dodatkiem ziela, które wpływają relaksacyjnie i rozluźniająco.

 

Elżbieta Pisulewska, Tajemnice ziół zastosowanie w żywności, żywieniu, dietetyce i kosmetologii, Krakowska Wyższa Szkoła Promocji i Zdrowia, Kraków 2016, str.  69

prof. zw. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska

Autor

prof. zw. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska – pracuje na Wydziale Rolniczo-Ekonomicznym Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie. Prowadzi badania dotyczące technologii uprawy roślin zbożowych, strączkowych, oleistych i zielarskich oraz jakości uzyskanych plonów. Badania nad roślinami zielarskimi dotyczą zarówno plantacji produkcyjnych gatunków przyprawowych i leczniczych, jak i sposobu wykorzystania surowców. Jest autorem lub współautorem ponad 200 pozycji wydanych drukiem. Przebywała na stażach naukowych w Anglii, Irlandii i Holandii. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Agronomicznego oraz Polskiego Towarzystwa Technologów Żywności.

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi