Róża na zdrowie!

Do rodziny różowatych należy wiele roślin; niektóre z nich rodzą znane wszystkim i powszechnie spożywane owoce, takie jak gruszki, jabłka, czereśnie, śliwki, brzoskwinie, morele itd. Jednak dwa najbardziej znane gatunki z tej rodziny, wykorzystywane w celach ozdobnych oraz spożywczych, to róża francuska (Rosa gallica L.) i róża dzika (Rosa canina L.)

Oba gatunki mają te same składniki, takie jak kwas galusowy, kwas taninowy, glikozyd kwercetynę, barwnik, olejek eteryczny i inne.

W lecznictwie róża jest stosowana zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie.

Już Homer wspominał o zastosowaniu olejku różanego (otrzymanego w wyniku maceracji płatków róży w oliwie) jako kropli do oczu. W tradycji medycyny arabskiej róża była wykorzystywana przeciwko gruźlicy.

Płatki róży stulistnej (zwanej centyfolią; Rosa centifolia) posiadają właściwości wzmacniające i ściągające, są skuteczne przeciwko kamicy nerkowej, na piasek moczowy, biegunkę i krwioplucie. Wywarem płucze się jamę ustną w przypadku zapalenia gardła; to również składnik napojów.

Przyrządzamy napar z 4 gramów skórek owoców dzikiej róży w 0.25 litra wody. Pijemy dwie filiżanki dziennie.

Wszystkie róże, a jest ich ponad 200 gatunków, pochodzą od jednej, bengalskiej. W Polsce pospolita jest Rosa canina, krzew porastający brzegi lasów. Wyciągi z jego owoców mają działanie słabo rozkurczające, żółciopędne i łagodnie moczopędne. Świeży surowiec zawiera do 2% witaminy C, dlatego ma znaczenie w zapobieganiu chorobom czy przeziębieniom i w stanach zwiększonego zapotrzebowania na tę witaminę, na przykład z powodu wysiłku fizycznego i umysłowego. Wśród przetworów otrzymanych z owoców dzikiej róży najbardziej popularne są herbatki z dzikiej róży, a także Rosavit C.

 

Źródło: Giuseppe Bertelli Motta, „Lecznicze rośliny Biblii”, Wydawnictwo Esprit, Kraków 2016

Sieci społecznościowe

Tagi