Sięgnij po nawłoć!

Nawłoć pospolita bylina z rodziny Złożonych (Compositae), występująca w całej niemal Europie, i w strefie umiarkowanej Azji. W Polsce rośnie niekiedy masowo na niżu i w górach w zaroślach oraz na suchych wzgórzach.

Nawłoć ma łodygę wzniesioną, do 1 m wysoką, sztywną, wewnątrz pustą, mało rozgałęzioną. Liście odziomkowe jajowate lub eliptyczne, tępe, na brzegu piłkowane. Liście łodygowe siedzące, ostre. Kwiaty drobne, żółte, zebrane w koszyczki, ustawione w grona na wierzchołkach rozgałęzień łodygi.

Na potrzeby lecznictwa zbiera się od lipca do września, w okresie zakwitania, tylko górne, ulistnione części łodyg, długości około 25 cm i suszy w warunkach naturalnych w cieniu i przewiewie lub w suszarniach ogrzewanych w temp. do 40°C.

Najczęściej stosuje się przetwory z ziela nawłoci w stanach zapalnych dróg moczowych, zwłaszcza w zapaleniu kłębków nerkowych, miedniczek nerkowych, moczowodów i pęcherza moczowego, a także jako środek pomocniczy w kamicy moczowej, skazie moczanowej i nadciśnieniu. Niekiedy podaje się napary lub odwary z ziela nawłoci jako pomocniczy środek usprawniający przemianę materii, odtruwający i przeciwzapalny w chorobie gośćcowej, dnie i niekiedy schorzeniach skórnych. Można również stosować przetwory z nawłoci w nieżycie żołądka i jelit oraz niewłaściwej fermentacji w przewodzie pokarmowym. Także w drobnych krwawieniach po nieznacznych uszkodzeniach błon śluzowych przewodu pokarmowego i osłabieniu oraz nadmiernej przepuszczalności ścian tętniczek i naczyń włosowatych w jelitach.

Z uwagi na garbniki i saponiny trójterpenowe podaje się napary z nawłoci zewnętrznie do płukań w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła, do okładów na trudno gojące się rany, owrzodzenia skóry i czyraki, a także do okładów i tamponów oraz do irygacji pochwy.

Napar z ziela nawłoci: 1 łyżkę ziela zalać 1-1i1/2 szklanki wody wrzącej i postawić na parze pod przykryciem na 20 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić po 1/4-1/2 szklanki 2-3 razy dziennie między posiłkami jako środek moczopędny, odtruwający oraz regulujący czynność przewodu pokarmowego. Ten sam napar można stosować zewnętrznie do irygacji oraz okładów.

Odwar z ziela nawłoci: 1i1/2 łyżki ziela zalać 1 szklanką wody letniej, ogrzewać do wrzenia i gotować łagodnie 3 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Stosować zewnętrznie do okładów, obmywań i tamponów, a także do płukania jamy ustnej i do kąpieli.

Powidełka moczopędne dla dzieci: zmieszać po 10 g ziela nawłoci, liści brzozy, pączków topoli, kwiatów wiązówki i kwiatów rumianku. Całą ilość ziół rozdrobnić na proszek w wysokoobrotowym młynku elektrycznym i zmieszać dokładnie z 50 g powideł lub dżemu na jednolitą masę. Podawać doustnie dzieciom 1-2 łyżeczki 2 razy dziennie po jedzeniu. Popić wodą lub wodą z sokiem. Powidełka te działają moczopędnie i rozkurczowo.

Zioła do okładów: zmieszać równe ilości ziela nawłoci, ziela przywrotnika i kwiatów nagietka. Zalać 1i1/2 łyżki ziół 1 szklanką wody letniej, ogrzać do wrzenia i gotować łagodnie pod przykryciem 3 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Stosować zewnętrznie do okładów, obmywań i tamponów, a także do płukania jamy ustnej i gardła.

Zioła moczopędne: zmieszać po 50 g ziela nawłoci, ziela połonicznika i znamion kukurydzy oraz po 25 g ziela rdestu ptasiego i ziela skrzypu. Zalać 3 łyżki mieszanki 3 szklankami wody ciepłej. Ogrzać do wrzenia i gotować powoli pod przykryciem 5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić do termosu. Pić 3 razy dziennie 1 szklankę po jedzeniu w kamicy szczawianowej. Optymalne pH moczu 6,0-6,2.

 

Źródło: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa 1987.

Sieci społecznościowe

Tagi