Siła drzemiąca w stokrotce

Stokrotka pospolita to bylina z rodziny Złożonych (Compositae), występująca w Europie i Azji Mniejszej. W Polsce pospolita na pastwiskach, rowach, przydrożach i łąkach, na niżu i w górach po kosodrzewinę.

Do celów leczniczych zbiera się zakwitające od wczesnej wiosny do jesieni koszyczki kwiatowe stokrotki i suszy rozłożone pojedynczą warstwą w suszarni naturalnej w cieniu i przewiewie.

Odwary z kwiatów stokrotki pobudzają wydzielanie śluzu oskrzelowego w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych i działają wykrztuśnie. Zwiększają ponadto dobową ilość wydalanego moczu i usprawniają usuwanie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii. Poprawiają również czynność wątroby i działają ogólnie tonizująco. Wykazują skuteczne działanie w niektórych chorobach skórnych. W lecznictwie ludowym uchodzą za środek „czyszczący krew”.

Zewnętrznie wyciągi z kwiatów stokrotki przyspieszają gojenie ran oraz zmniejszają obrzęki i wynaczynienia po uderzeniach i kontuzjach. Uszczelniają też ściany włosowatych naczyń krwionośnych.

Przetwory z kwiatów stokrotki w zalecanych dawkach nie wywołują objawów szkodliwych.

Odwary z kwiatów stokrotki stosuje się doustnie jako środek wykrztuśny w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, w zmniejszonym wydalaniu moczu, w niektórych schorzeniach skórnych, jak w trądziku krostkowym i łojotokowym, egzemie i zapaleniu skóry, ponadto w schorzeniach wątroby. Zewnętrznie odwary ze stokrotki podaje się w formie okładów na obrzęki, siniaki, otarcia naskórka, drobne zranienia, ponadto do irygacji jako środek higieny osobistej i w upławach. Kwiaty stokrotki bardzo rzadko stosuje się pojedynczo, a niemal wyłącznie w mieszankach ziołowych.

Napar z kwiatów stokrotki: 1 łyżkę kwiatów stokrotki i 1/2 łyżki ziela nawłoci zalać 2 szklankami wody wrzącej w termosie. Zamknąć i pozostawić na 1 godz. Pić 1/2-2/3 szklanki 3 razy dziennie między posiłkami jako środek moczopędny i odtruwający, natomiast 1/4-1/3 szklanki kilka razy dziennie po jedzeniu, jako wykrztuśny.

Zioła regulujące przemianę materii: zmieszać po 50 g kwiatów stokrotki i kwiatów tarniny oraz po 25 g morszczynu, naowocni fasoli, korzenia mniszka, ziela piołunu, ziela skrzypu i kwiatów rumianku. Wsypać 1 1/2 łyżki ziół do termosu i zalać 2 szklankami wody wrzącej. Zamknąć i pozostawić na 1 godz. Pić porcjami w ciągu dnia po posiłkach w otyłości, zaparciach atonicznych i przewlekłym nieżycie jelit.

Zioła do okładów w nerwobólach: zmieszać po 20 g kwiatów stokrotki, kwiatów podbiału, kwiatów mniszka i kwiatów słonecznika. Zwilżyć wodą 1-2 łyżki ziół, ogrzać i przykładać na miejsce bolące, niezależnie od przyjmowania syntetycznych leków przepisanych przez lekarza.

Okład ziołowy w wyprysku (egzemie): do 20 g otrąb pszennych lub żytnich (albo płatków owsianych bądź jęczmiennych) dodać 10 g kwiatów stokrotki i 2 główki obranego czosnku. Całość zmiksować i dodać tyle wody, aby otrzymać papkowatą konsystencję. Przykładać papkę na chore miejsce, nakrywać gazą lub płótnem lnianym. Zmieniać 2 razy dziennie w ciągu 3-6 dni.

 

Źródło: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa 1987.

Sieci społecznościowe

Tagi