Szafran prof. Elżbieta Pisulewska

Szafran syn. krokus uprawny (Crocus sativus) należy do rodziny kosaćcowatych (Iridaceae). Znany był w starożytnej Asyrii i Egipcie na kilka tysięcy lat p.n.e. zgodnie z papirusem Ebersa (1550r.p.n.e.) stanowił część składową 30 preparatów leczniczych. W Syrii i Palestynie uprawiano go za czasów Salomona. W Polsce występuje szafran spiski (Crocus scepusiensis). Polska nazwa szafran pochodzi od arabskiego słowa safra –żółta barwa. Szafran uprawny jest wieloletnią rośliną bulwiastą, wys. 10-30 cm, bulwka o średnicy 3-4 cm pokryta jest cienko-włóknistymi lub siatkowatymi łuskami. Uprawa jest bardzo kosztowna i żmudna. Szafran wysadzany jest na terenach suchych, równinnych lub o niewielkim nachyleniu na południe, wschód lub zachód, osłoniętych od północy. Bulwki, wyrównane pod względem wielkości, wysadzane są w sierpniu w rzędy co 60 cm, co 10 cm w rzędzie. Na 100m2 sadzi się 50kg bulwek. Fioletowe kwiaty szafranu osadzone są  na krótkim bezlistnym głąbiku pojedynczo lub po dwa. Są duże, obupłciowe. W kwiatach występują 3 pręciki i 1słupek z 3 zwisającymi, jaskrawo-pomarańczowymi znamionami. Kwiaty zbiera się ręcznie na jesieni, zawsze we wczesnych godzinach porannych. Tego samego dnia należy wyciąć z kwiatów znamiona wraz z częścią słupka. Suszenie odbywa się na słońcu lub w suszarni. Plony w pierwszym roku uprawy są niewielkie. Z 1ha plantacji zbiera się 6kg suszonego szafranu, w latach następnych do 20kg. Na 1kg surowca potrzeba 100 000-130 000 kwiatów. Cena 1kg szafranu z La Manchy (najlepszym pod względem smaku, zapachu i barwy) osiąga cenę około 925 dolarów, a z innych krajów około 220-295 dolarów. Szafran jest składnikiem curry, zup i przypraw do mięsa. W Polsce dodawany był do wypieku bab wielkanocnych, a obecnie do ryżu.

Elżbieta Pisulewska, Tajemnice ziół zastosowanie w żywności, żywieniu, dietetyce i kosmetologii, Krakowska Wyższa Szkoła Promocji i Zdrowia, Kraków 2016, str.  166

prof. zw. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska

Autor

prof. zw. dr hab. inż. Elżbieta Pisulewska – pracuje na Wydziale Rolniczo-Ekonomicznym Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie. Prowadzi badania dotyczące technologii uprawy roślin zbożowych, strączkowych, oleistych i zielarskich oraz jakości uzyskanych plonów. Badania nad roślinami zielarskimi dotyczą zarówno plantacji produkcyjnych gatunków przyprawowych i leczniczych, jak i sposobu wykorzystania surowców. Jest autorem lub współautorem ponad 200 pozycji wydanych drukiem. Przebywała na stażach naukowych w Anglii, Irlandii i Holandii. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Agronomicznego oraz Polskiego Towarzystwa Technologów Żywności.

Wszystkie artykuły autora

Sieci społecznościowe

Tagi