To nie jest tylko uciążliwy chwast!

Związki czynne zawarte w kłączach perzu  pobudzają wydzielanie moczu i ułatwia wydalanie z organizmu toksycznych produktów przemiany materii, a głównie mocznika. Zawarty w nich inozyt ma korzystny wpływ na wątrobę, przeciwdziała jej stłuszczeniu, powoduje obniżenie poziomu tłuszczów i cholesterolu we krwi, stąd przeciwmiażdżycowe działanie perzu.

Łatwo przyswajalna krzemionka przeciwdziała procesom starzenia się tkanki łącznej skóry, chrząstek stawowych, naczyń i starzenia się w ogóle. Zapobiega nadmiernej łamliwości i przepuszczalności naczyń.

Kłącza perzu mogą być stosowane w kamicy moczowej, w przypadkach upośledzonej czynności wydzielniczej nerek z towarzyszącymi obrzękami. W chorobach wątroby z upośledzoną zdolnością wytwarzania żółci i ze skłonnością do tworzenia kamieni w drogach żółciowych.

Kłącza perzu przynoszą poprawę przy miażdżycy i w chorobach stawów i kości, w gośćcu, a także w przypadku trądziku młodzieńczego. Znoszą niekorzystny wpływ długotrwałej antybiotykoterapii na przewód pokarmowy. Perz jest uważany za ziele przeciwcukrzycowe.

Kłącza perzu zbierać należy jesienią lub wczesną wiosną np. przy okazji prac polowych. Należy go szczególnie starannie opłukać w kilku wodach i rozłożyć cienką warstwą, aby wysechł. Perz możemy suszyć nawet w miejscach nasłonecznionych, przewiewnych lub w suszarniach.

Napar z kłączy perzu: 1 łyżkę suszonych i rozdrobnionych kłączy perzu zalać szklanką wrzątku i odstawić na 10 - 15 minut. Po przecedzeniu pić w 2-3 porcjach w ciągu dnia.

 

Krześniak Leszek Marek, Apteczka ziołowa, Wyd. ”Sport i turystyka”, Warszawa 1987.

Sieci społecznościowe

Tagi