To pnącze pomoże w nieżytach gardła i oskrzeli!

Bluszcz pospolity to zimozielone pnącze z rodziny araliowatych, wspinające się za pomocą przybyszowych korzeni czepnych, wyrastających na łodydze. Bluszcz występuje w zachodniej i środkowej Europie. W Polsce spotyka się go w wilgotnych lasach liściastych na niżu i w niższych położeniach górskich. Bywa też sadzony jako roślina ozdobna, stosowany na żywopłoty. W Polsce przebiega wschodnia granica jego zasięgu. Bluszcz podlegał u nas ochronie gatunkowej do 2014 roku.

Łodygi bluszczu dosięgają kilku metrów długości. Liście zimotrwałe 5-klapowe o sercowatej nasadzie. Kwiaty białozielone w półkolistych baldachach pojawiają się w Polsce bardzo rzadko. Owocem jest czarna jagoda.

Bluszcz jest rośliną trującą, a jednocześnie z powodzeniem stosowaną w leczeniu różnych dolegliwości.

Do celów leczniczych zbiera się liście bluszczu pod koniec lata z roślin hodowanych i suszy w miejscach zacienionych i przewiewnych.

Wyciągi z liści bluszczu działają wykrztuśnie, rozkurczowo, przeciwobrzękowo oraz przeciwzapalnie. Pobudzają krwawienia miesięcznie u kobiet, a także wykazują słabe właściwości antymitotyczne, a nawet przeciwnowotworowe.

Przetwory z bluszczu należy stosować ostrożnie i nie przekraczać zalecanych dawek, gdyż mogą wystąpić podrażnienia żołądka i jelit, wymioty i biegunki.

W lecznictwie najczęściej stosuje się przetwory z liści bluszczu w uciążliwym kaszlu i nieżytowym zapaleniu oskrzeli, pomocniczo w astmie i krztuścu u dzieci; również w zaburzeniach miesiączkowania z towarzyszącymi objawami wegetatywnymi i bólami, a także w migrenie.

Zewnętrznie stosuje się na rany i miejsca bolesne u cierpiących na gościec stawowy.

Flawonoidy i rutyna, obecne w liściach bluszczu, przyczyniają się także do rozbijania tkanki tłuszczowej.

W lecznictwie ludowym przetwory z bluszczu służą przede wszystkim jako środek łagodzący bóle w postaci okładów, obmywań, kąpieli oraz do płukania w chorobach jamy ustnej i gardła, a także w bólach reumatycznych i artretycznych.

Napar z liści bluszczu: 1 łyżkę rozdrobnionych liści zalać 1 szklanką wody gorącej i pozostawić na noc. Rano ogrzewać do wrzenia, odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 2-3 razy dziennie po 1/3 szklanki w zaburzeniach menstruacyjnych i nieżytach gardła i oskrzeli.

Zioła w krztuścu: zmieszać po 60 g liści bluszczu i ziela tymianku oraz po 30 g korzeni pierwiosnka i ziela przetacznika leśnego. Zalać 3 łyżki ziół 4 szklankami wody zimnej, powoli ogrzewać do wrzenia i gotować 3 min. Przecedzić do termosu i wypić całość w ciągu dnia porcjami po 1/4-1/2 szklanki. Dzieciom poniżej 9 lat podawać 1/2 1 w porcjach łyżkami w ciągu dnia, osłodzone miodem.

Zioła przeciw wszawicy i świerzbowi: zmieszać 50 g liści bluszczu oraz po 25 g kwiatów wrotyczu, ziela piołunu i liści orzecha włoskiego. Zalać 4 łyżki ziół 4 szklankami wody zimnej, ogrzewać pod przykryciem do wrzenia, przecedzić i myć głowę, następnie zawinąć ręcznikiem na 30 min, wyczesać gęstym grzebieniem i spłukać wodą z dodatkiem octu. Zabieg powtórzyć kilkakrotnie we wszawicy, grzybicy, przeciw łupieżowi i zapaleniu owłosionej skóry głowy. Stosować do okładów i obmywań przeciw świerzbowi.

Zioła dermatologiczne: zmieszać równe ilości liści bluszczu, kwiatów krwawnika, ziela przywrotnika i kwiatów słonecznika. Zalać 2 łyżki ziół 2 szklankami wrzącej wody i trzymać na parze pod przykryciem 20 min. Przecedzić i użyć do okładów w zapaleniu tkanki łącznej lub skóry, także w trądziku pospolitym, wyprysku, pokrzywce i odmrozinach.

Do kąpieli kończyn lub całego ciała wziąć 150 g powyższych ziół, zalać 4 l wody wrzącej i odstawić na 20 min. Przecedzić do wanny i dopełnić ją do 1/3 wodą o temp. około 37stopni. Czas kąpieli 10-20 min.

 

 

Źródło: Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa

 

Sieci społecznościowe

Tagi