Trzy zasady dotowania energii odnawialnej

Niektóre z największych dodatkowych kosztów wiążą się zwykle z wytwarzaniem. Co prawda, spadły, gdyż branża zyskuje doświadczenie, niemniej energia odnawialna nadal jest droższa od konwencjonalnej. Także nowe inwestycje w systemy przesyłu i dystrybucji energii, niezbędne, by zapewnić wysoką jakość mocy, wymagają dodatkowych i niemałych nakładów.

Zastanawiając się nad rekompensatami dla dostawców energii odnawialnej, wszystkie te czynniki trzeba starannie rozważyć.

Efektywny model tych rekompensat definiują trzy podstawowe zasady, dzięki którym, źródła energii odnawialnej są możliwe do utrzymania zarówno pod względem ekonomicznym, jak i technicznym. Należy:

1. Wprowadzić mechanizmy automatycznej rewizji dotacji. Subsydia powinny być na bieżąco dostosowywane do zmian w kosztach inwestycyjnych, operacyjnych i serwisowych. Niemcy co roku np. obniżają dotacje na energię odnawialną, aby zachęcać do poprawy konkurencyjności w stosunku do źródeł konwencjonalnych.

2. Minimalizować potrzebę tworzenia nowych sieci przesyłowych i dystrybucyjnych oraz wzmacniać mechanizmy finansowania infrastruktury, która jest niezbędna. Np. Hiszpania tworzy zachęty finansowe, aby sieci elektryczne dostosowywały się do specyfiki nowych elektrowni, generujących energię odnawialną.

3. Zagwarantować, że użycie konwencjonalnych elektrowni, jako rezerwowych źródeł energii, będzie opłacalne i wspierać mechanizmy pozwalające zminimalizować odchylenia technologii odnawialnych.

Ostatecznym celem są takie metody włączania energii odnawialnej w strukturę rynku energetycznego, które będą miały minimalny wpływ na hurtowe ceny prądu. Niedocenienie tego, jakie środki są potrzebne, aby rozwijać energię odnawialną w obrębie całego systemu, może doprowadzić do zaburzeń, jeśli chodzi o konkurowanie na rynku energii i sprawić, że przychody nie wystarczą na pokrycie wszystkich kosztów.

 

Na podst. Three Principles for Subsidizing Renewable Energy, Ivan Marten, The Wall Street Journal

Sieci społecznościowe

Tagi