Korzystne działanie miodunki plamistej na drogi oddechowe

Miodunka plamista to bylina z rodziny Szorstkolistnych (Boraginaceae), występująca w południowej i środkowej Europie. W Polsce przebiega jej wschodnia granica zasięgu. Rośnie w lasach i zaroślach tylko w zachodniej części niżu, na Pomorzu Zachodnim i w Poznańskiem.

Do celów leczniczych zbiera się od marca do maja górne kwitnące części pędów wraz z liśćmi odziomkowymi, pozostawiając dolną część łodygi dla ułatwienia odrostów. Suszy się w suszarniach naturalnych lub w ogrzewanych w temp. do 35°C, rozłożone cienką, pojedynczą warstwą.

Wyciągi z ziela miodunki wywierają korzystne działanie na błony śluzowe dróg oddechowych. Przyspieszają bliznowacenie uszkodzonej tkanki płucnej oraz zwapnienie ognisk gruźliczych. Dzięki obecności alantoiny oraz krzemionki rozpuszczalnej ziele miodunki zmniejsza stany zapalne i zwiększa odporność pęcherzyków płucnych na działanie szkodliwych substancji lotnych i pyłów. Natomiast saponina i śluz z ziela miodunki pobudzają ruch nabłonka rzęskowego, wyzwalają odruch wykrztuśny i ułatwiają upłynnianie i usuwanie wydzieliny zalegającej w górnych drogach oddechowych. Z kolei garbniki zwężają nadmiernie rozszerzone włosowate naczynia krwionośne, zmniejszają stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej i gardła oraz hamują rozwój drobnoustrojów.

W zalecanych dawkach przetwory z ziela miodunki nie wywierają działania szkodliwego. Większe dawki odwaru powodują krótkotrwałe zaparcia, a ponadto nieznacznie wzmagają wydalanie moczu.

Przetwory z ziela miodunki stanowią lek pomocniczy w chorobach płuc, zwłaszcza w gruźlicy i zapaleniu płuc, a także uszkodzeniu tkanki płucnej przez pyły węgla, cementu, azbestu i krzemu bądź przez związki lotne, np. pary kwasów, gazy spalinowe, produkty naftowe i dymy. Przetwory z miodunki zaleca się szczególnie, kiedy wymienionym wyżej dolegliwościom towarzyszy nieżyt gardła i oskrzeli, suchy kaszel oraz utrudnione odkrztuszanie, chrypka i bóle gardła.

Odwar z ziela miodunki: 2 łyżki ziela zalać 2 szklankami wody ciepłej. Ogrzewać do wrzenia i łagodnie gotować 10 min pod przykryciem. Odstawić na 5 min i przecedzić do termosu. Pić 1/3-2/3 szklanki kilka razy dziennie po posiłkach. Odwar ma wszystkie wymienione wyżej działania surowca. Dla zwiększenia właściwości mineralizujących można dodać równe ilości ziela rdestu ptasiego i liści pokrzywy.

Zioła płucne: zmieszać po 25 g ziela miodunki, ziela skrzypu, ziela poziewnika, ziela rdestu ptasiego i liści babki. Zalać 1 łyżkę mieszanki 2 szklankami wody zimnej, ogrzewać do wrzenia i gotować łagodnie pod przykryciem 15 min. Odstawić na 15 min i przecedzić. Pić 2-3 razy dziennie po 1/2 szklanki między posiłkami jako mineralizujący środek pomocniczy w różnych postaciach gruźlicy oraz zmniejszający szkodliwe działanie chemioterapeutyków przeciwprątkowych.

Bezwzględnie przestrzegać regularnego stosowania przepisanych przez lekarza specyfików przeciwgruźliczych.

Zioła w kokluszu i anginie: zmieszać po 20 g ziela miodunki i liści babki (lancetowatej lub zwyczajnej) oraz po 30 g ziela tymianku i ziela jemioły. Zalać 2 łyżki ziół w termosie 1 ½ szklanki wody wrzącej, zakryć i odstawić na 1 godz. Pić 3-4 razy dziennie 1/4-1/3 szklanki po jedzeniu. Dzieciom i młodzieży osłodzić miodem, podawać małym dzieciom po 1 łyżeczce, starszym po 1 łyżce.

Zioła wykrztuśne: zmieszać po 20 g ziela miodunki, ziela bluszczyka kurdybanka, ziela krwawnika i liści podbiału. Zalać 2 łyżki ziół 2 1/2 szklanki wody gorącej, ogrzewać do wrzenia i gotować łagodnie pod przykryciem 5-10 min. Odstawić na 15 min i przecedzić. Pić małymi łykami 1/2-2/3 szklanki 3-4 razy dziennie między posiłkami przy kaszlu, zapaleniu gardła i chrypce.

 

Źródło:Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych Warszawa 1987.

Sieci społecznościowe

Tagi