PRZEFILTROWANA RZECZYWISTOŚĆ Anthony de Mello

Chciałbym powiedzieć coś jeszcze na temat naszej percepcji rzeczywistości. Posłużę się analogią. Prezydent Stanów Zjednoczonych musi posiadać informację zwrotną od swych obywateli. Papież w Rzymie musi posiadać informację zwrotną od całego Kościoła. Istnieją miliony informacji, które można im przedłożyć, ale nie byliby w stanie takiej informacji przetrawić ani przyjąć. Mają zaufanych ludzi, którzy informacje te analizują, podsumowują, przesiewają; w końcu niektóre z nich trafiają na ich biurka. To samo dzieje się z nami. Każda żywa komórka naszego ciała, wszystkie nasze zmysły dostarczają nam informacji zwrotnych od rzeczywistości. My jednak nieustannie je filtrujemy. Kto (co) dokonuje tego? Nasze
nastawienia? Nasza kultura? Nasze zaprogramowanie? Nawet język może być filtrem. Tyle
jest tych filtrów, że czasami tracimy z oczu rzeczy, które są przed nami. Wystarczy spojrzeć
na paranoika, który zwykle zagrożony jest przez coś, czego nie ma, który interpretuje
rzeczywistość w kategoriach pewnych doświadczeń z przeszłości lub pewnych uwarunkowań,
którym go poddano. Jest jeszcze inny demon, który stanowi filtr. Nazywa się go przywiązaniem, żądzą,
nienasyceniem. Korzeniem smutku jest nienasycenie. Nienasycenie niszczy i zakłóca
percepcję. Lęki i żądze prześladują nas. Samuel Johnson powiedział: "Wiedza o tym, że w
przeciągu tygodnia ma się spaść z rusztowania, znakomicie koncentruje umysł człowieka".
Odsuwasz wszystko inne i koncentrujesz się na tym lęku albo na jakimś innym pragnieniu
czy żądzy. W pewien sposób już za młodu nafaszerowano nas narkotykami. Wychowano nas
tak, abyśmy potrzebowali ludzi. Do czego? Do tego, by nas akceptowali, chwalili – czyli do
tego wszystkiego, co nazywamy sukcesem. Są to słowa nie mające żadnego odniesienia w
rzeczywistości. Stanowią pewną konwencję, czyli są czymś wymyślonym, ale nie zdajemy
sobie sprawy, że nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Czym jest sukces? Jest to decyzja
jakiejś grupy ludzi, że coś jest dobre. Inna grupa może podjąć decyzje, że ta sama rzecz jest
zła. To, co uchodzi za dobre w Waszyngtonie, może być uznane za złe w klasztorze. Sukces
w pewnych kręgach politycznych, w innych uchodzić może za porażkę. Są to konwencje. Ale
traktujemy je jako rzeczywistość. Za młodu zaprogramowano nas, ukierunkowano na
szczęście. Nauczono, że aby być szczęśliwym, potrzeba pieniędzy, sukcesu, pięknego lub
przystojnego partnera, dobrej pracy, przyjaciół, duchowości, Boga – czy jak inaczej to
nazywacie. Dopóki tego nie będziecie mieli, powiedziano wam, nie będziecie szczęśliwi. I to
jest to, co nazywam przywiązaniem. Przywiązanie, to wiara w to, że nie mając czegoś, nie
można być szczęśliwym. Jeśli choć raz dasz się o tym przekonać – i stanie to się częścią twej
podświadomości, wrośnie w korzenie twego jestestwa – jesteś skończony.
"Jakże mogę być szczęśliwy, jeśli nie mam pieniędzy?" Ktoś, kto nie ma miliona dolarów
na koncie, może czuć się biedakiem, podczas gdy ktoś inny, w zasadzie w ogóle nie
posiadający pieniędzy, czuje się bardzo bezpiecznie. Inaczej ich zaprogramowano, to
wszystko. Tego pierwszego nie ma sensu pouczać, co ma robić, potrzebuje zrozumienia.
Pouczanie na wiele się nie zda. Musi zrozumieć, że został zaprogramowany, że to, co
wyznaje, to sąd nieprawdziwy. Musi dostrzec jego fałszywość, spojrzeć nań jak na fantazję.
Co ludzie robią przez całe życie? Są zajęci walką, walką i jeszcze raz walką. Nazywają to
przetrwaniem. Kiedy przeciętny Amerykanin mówi, że zarabia na życie, to nie należy tego
rozumieć dosłownie. Bowiem posiada znacznie więcej, niż potrzebuje do życia. Przyjedźcie
do mego kraju, a wówczas to potwierdzicie. Do życia nie są niezbędne te wszystkie
samochody, także telewizor też nie jest konieczny do życia. Bez makijażu też można żyć. Do
życia nie jest potrzebna cała ta kolekcja ubrań. Spróbujcie jednak o tym przekonać
Amerykanów. Przeszli solidne pranie mózgu, zostali zaprogramowani. A więc pracują i
usiłują zdobyć pożądany przedmiot, który ich uszczęśliwi. Posłuchajcie tej wzruszającej
historii – twojej, mojej, nas wszystkich.
"Nim nie będę miał tego (pieniędzy, przyjaźni, czegokolwiek) nie zamierzam być
szczęśliwy. Muszę walczyć, by to uzyskać, a kiedy już będę miał, będę walczył, by to
utrzymać. Dzięki temu przeżywam wspaniale ekscytujące chwile. Jestem podekscytowany, że
zdobyłem to!"
Ale jak długo to trwa? Kilka minut, najwyżej kilka dni. Kiedy już zdobędziesz swój nowy,
wspaniały samochód, jak długo się nim ekscytujesz? Aż do chwili, kiedy twe następne
przywiązanie będzie zagrożone!
Natura ekscytacji jest taka, że wkrótce ogarnia nas zmęczenie. Powiedziano mi, że
modlitwa jest czymś wspaniałym, powiedziano mi, że Bóg jest czymś wspaniałym,
powiedziano mi, że przyjaźń jest czymś wspaniałym. Nie wiedząc, czym naprawdę jest
modlitwa, czym naprawdę jest Bóg, czym naprawdę jest przyjaźń, uda nam się jednak sporo
odcyfrować. Ale już po chwili znudziliśmy się nimi – zmieniliśmy modlitwę, Boga,
przyjaźnie. Czy to nie wzruszające? I nie ma z tego żadnego wyjścia, po prostu nie ma
wyjścia. Jest to jedyny model bycia szczęśliwym, jaki nam dano. Ani nasza kultura, ani nasze
społeczeństwo, i – przykro mi to stwierdzić – nawet nasza religia nie dostarczyły nam
żadnego innego wzoru. Zostajesz kardynałem. Cóż to za zaszczyt! Zaszczyt? Nazwaliście to
zaszczytem? Użyliście niewłaściwego słowa. Teraz inni będą aspirować do tego tytułu.
Wkroczyliśmy na obszar nazwany przez Ewangelie "światem" i grozi wam zatrata duszy.
Świat, potęga, prestiż, wygrana, sukces, zaszczyt itp. – to wszystko jest złudzeniem.
Zdobywasz świat, a tracisz duszę. Całe twe życie było puste i bezduszne. Nie ma w nim nic.
Jest tylko jedno wyjście – oprogramowanie! Jak to zrobić? – pytasz. Uświadom sobie
zaprogramowanie. Nie możesz zmienić siebie wysiłkiem woli, nie możesz zmienić siebie
poprzez ideały, nie możesz zmienić siebie przez tworzenie nowych nawyków. Możesz
zmienić swe zachowanie, ale nie siebie. Ty sam się zmienisz tylko poprzez świadomość i
zrozumienie. Kiedy widzisz, że kamień jest kamieniem, a kawałek papieru papierem, nie
twierdzisz już, że kamień ten jest drogocennym diamentem i nie utrzymujesz, że kawałek
papieru jest czekiem na bilion dolarów. Kiedy to dostrzeżesz, zmienisz się. Nie ma wówczas
miejsca na gwałt w próbie zmieniania siebie. W przeciwnym razie, to, co nazwiesz zmianą,
stanowi tylko przesuwanie mebli wokół ciebie. Zmienia się twe zachowanie, ale ty się nie
zmieniłeś.

Sieci społecznościowe

Tagi